Sweetness' Poison#1
posted on 25 Apr 2009 14:58 by ntenshi-rh in SweetnessPoison
ShortFic :Sweetness' Poison
Author :Ntenshi
Assistant Author : nishihiro
Cast : Nishikido RyoxUchi Hiroki
Status : Part1
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
... เคยรู้สึกมั้ยว่า ......
ความรัก....สามารถมีได้หลายรูปแบบตามแต่สถานการณ์
ความรักที่สุขสมหวัง.....เปรียบเหมือนลูกกวาดหลากสีสวยงาม
ที่จะส่งรสหวานล้ำ .... ให้กับผู้ที่มีความรักอย่างเต็มเปี่ยม....
แต่ในทางกลับกัน....ถ้าความรักนั้นเกิดการเปลี่ยนแปลง..
กลายเป็นความรักที่ผิดหวัง ... เข้ามาแทนที่ความสุขที่เคยมี
ลูกกวาดรสหวานนั้น... ก็จะอาบไปด้วยยาพิษร้ายแรง
เมื่อกินมากเท่าไหร่... ก็ต้องทุกข์ทรมานทุรนทุรายมากเท่ากัน
ความเจ็บปวด... จะกัดกินหัวใจบาง ๆ ที่ บอบช้ำ
ตอกย้ำความโง่เขลา...ที่อยากลิ้มลองลูกกวาดรสหวาน
ความหวานที่มันเคยมี ... จะค่อย ๆ ละลายลงเรื่อย ๆ
จนกระทั่งหายไป...โดยที่ไม่สามารถทำอะไรมันได้เลย...
คงไม่แปลกที่จะเรียกว่าความรักว่า....
"ความหอมหวานของยาพิษ........Sweetness' poison"
"ฮิโรกิ...." เสียงห้าวเรียกชื่อคนที่เดินนำอยู่ข้างหน้า
"หือม์?" เจ้าของชื่อขานรับแต่ไม่ได้หันหน้ากลับมามอง
"......."
"มีอะไรเหรอเรียวจัง?"
ฮิโรกิหันหน้ากลับมาหาคนข้างหลังเนื่องจากสงสัยว่าทำไมอยู่ดีๆก็เรียกชื่อแล้วเงียบไป
"อืม...ฮิโรกิ...ชั้น....ชั้นรักนาย....เป็น.....เป็นแฟนกันนะ"
เจ้าของใบหน้าคมเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายด้วยสายตาจริงจัง ขัดกับท่าทางขัดเขินนั้น..
ทำเอาร่างบางหน้าหวานได้แต่ยืนอึ้งๆ...ตกใจ...
ที่จู่ๆเพื่อนรุ่นพี่คนสนิทนี้ก็มาบอกรักพร้อมขอเป็นแฟนแบบกระทันหัน
...เค้าไม่ทันตั้งตัวเลยซักนิด
หากแต่เมื่อเห็นมือใหญ่ที่ถูจมูกตามความเคยชินเวลาอายนั้น
ทำให้ความขัดเขินของเค้าเองแทบหายไป
คงเหลือไว้แต่ความขบขันที่เห็นอาการเขินหนักๆของรุ่นพี่หน้าดุคนนี้
"ถูจมูกจนแดงหมดแล้วเรียวจัง"คนหน้าหวานแซวยิ้มๆ...
เล่นเอาเรียวหยุดถูจมูกทันที..พลางก้มหน้าหลบสายตา
"อ้าว...ก็เลยหลบตากันเลยนะ....ขี้อายจังนะเรียวจังเนี่ย"
ฮิโรกิเอามือนุ่มๆของตนประคองใบหน้าอีกฝ่ายให้เงยขึ้นมาสบตาตัวเอง
...ตอนนี้ทั้งสองไม่รับรู้โลกภายนอกแล้ว...
หูของทั้งคู่ได้ยินแต่เพียงเสียงอวัยวะเล็กๆตรงอกข้างซ้าย
ที่แข่งกันขยับตัวอย่างรุนแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก
"ไม่อยากรู้คำตอบเหรอเรียวจัง" ร่างบางถามพลางส่งยิ้มหวานให้หนึ่งที
"ก็นายไม่บอกซักทีนี่" คนหน้าเข้มขมวดคิ้ว จนอีกฝ่ายต้องเอานิ้วมาจิ้มๆคลายรอยยับย่นตรงหว่างคิ้วนั้นออก
"ใจร้อนจัง...." ปากบางพูดไปพลางบีบจมูกโด่งๆของเรียวอย่างหมั่นไส้
"ว่าไงล่ะ...รักชั้นไม๊...เป็นแฟนกันได้รึเปล่า"
เรียวยึดมือนิ่มที่มาเล่นหน้าเค้าไว้แล้วทำหน้าจริงจังกว่าเดิม
"นี่เรียวจัง....คนไม่ใช่คนที่ยอมให้ใครมาจับโน่นจับนี่กลางรายการ
...หรือมาแต๊ะอั๋งต่อหน้าคนอื่น...ถ้าไม่ได้รักหรอกน่ะ...คนลามก"
ฮิโรกิยู่หน้าแล้วก็บิดตัวหันหลังให้.....ทำเอาเรียวยิ้มกว้าง
"จริงเหรอ......นายก็รักชั้นจริงๆเหรอ..ฮ่าๆๆๆ..ดีใจจัง.....ว่าแต่...
เมื่อกี๊นายว่าชั้นว่าอะไรนะ....คนลามกเหรอ...ชั้นบ้ายุนะ...เดี๋ยวก็เป็นจริงๆเลยนี่" เรียวโอบรัดเอวบางไว้แน่น
ร่างโปร่งกดปลายคางลงบนบ่าของฮิโรกิ....จมูกซนๆซุกไซร้ฉกชิงความหอมกรุ่นจากแก้มใสๆทันที
"ไม่เอา...อย่านะเรียวจัง...อายเค้านะ..เดี๋ยวพี่สต๊าฟมาเห็น...ไม่เอ๊าาาาาา"
+++++++++++++++++++++++
"ไปไหนน่ะเรียวจัง" ร่างบางที่นั่งเล่นเกมกดอยู่บนโซฟาถามเรียว ที่กำลังยืนใส่เสื้ออย่างรีบร้อนอยู่หน้าห้องแต่งตัว
"อ๋อ...พอดีเทโกชิเค้าอยากได้รองเท้าใหม่น่ะ...แต่ไม่รู้จักร้านดีๆ..ชั้นเลยจะพาไปฮาราฯน่ะ"
เรียวตอบโดยไม่หันมามองหน้าคนถามแต่อย่างใด...เพราะมัวเก็บของเข้าเป้เล็กคู่ใจอย่างรีบๆ
"นี่เรียวจัง....รู้สึกว่าพักนี้จะสนิทกับยูยะจังนะ" ฮิโรกิพูดลอยๆขณะที่ตัวเองปิดเกมกดเรียบร้อยแล้ว....
ร่างโปร่งฟังน้ำเสียงเย็นๆของคนรักก็พอจะเดาออกว่ากำลังไม่พอใจ...จึงเดินเข้ามานั่งข้างๆ
"หึงเหรอ...หือม์?" วงแขนแกร่งโอบเอวไว้แน่นรืมฝีปากอุ่นๆประทับจูบลงไปที่แก้มสีชมพูใสกรุ่นกลิ่นหอมนั้นอย่างเอาใจ
"ใช่มั้ง....ก็หมู่นี้ไม่มีเวลาให้กันมั่งเลยนี่...ทีกับยูยะ...มีให้เสมอ..ชริ" ฮิโรกิเบี่ยงตัวอย่างงอนๆ...ทำปากยื่นๆน่าเอ็นดูจนเรียวอดที่จะชิมรสหวานจากริมฝีปากยื่นๆนั้นไม่ได้
"อ๊ะ...เรียวจัง...ใครให้จูบอ่ะ"
ฮิโรกิหน้าแดงซ่าน....หายงอนทันที...กลายเป็นอารมณ์เขินแทน
"ชั้นนี่แหละอนุญาตตัวเอง...ใครใช้ให้ยื่นปากยั่วหยั่งงั้นล่ะ....อย่าคิดมากซิฮิโรกิ...ชั้นกับเทโกชิไม่มีอะไรซักหน่อย...นายก็รู้ว่าหมอนั่นน่ะน่าเอ็นดูขนาดไหน...เหมือนตุ๊กตาหมีเทดดี้ยังไงหยั่งงั้น" เรียวซบหน้าลงบนบ่าบางอย่างออดอ้อน
"ฮึ...แก้ตัว....ว่าแต่ถ้ายูยะเป็นหมีเทดดี้...แล้วชั้นเป็นอะไรล่ะ" ร่างบางหันมาหาอีกฝ่ายดวงตากลมโตฉายแววอยากรู้
"อืม...อย่างนายเหรอ....เป็น....เป็นอะไรดีน๊า....อ๋อ...เป็นบาร์บี้ไง...บาร์บี้แสนสวยที่ชั้นเห็นแล้วอยากเป็นเด็กผู้หญิงเลย"เรียวตอบยิ้มๆ
"หาาาาาา" ฮิโรกิหน้าเหวอ
.....เรียวจะเป็นเด็กผู้หญิง!!!!!!!!!!
"เฮ่ยๆ...อย่าคิดแบบนั้นซิ...ชั้นหมายความว่า....อยากเป็นเด็กผู้หญิงที่จับบาร์บี้ตัวนี้แต่งตัวสวยๆ
....ว่าแล้วชั้นก็อยากจับนายแต่งตัวแล้วสิ"
เรียวดันตัวอีกฝ่ายให้เอนนอนลงไปบนโซฟา...แล้วทาบทับตามลงมาอย่างรวดเร็ว
"อ๊ะ....เรียวจัง...ตอนนี้ชั้นก็แต่งตัวอยู่แล้ว...ไม่ต้องมาจับ...ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะ"
ฮิโรกิดันอกอีกฝ่ายให้ออกห่างพลางปัดๆมือซนๆที่มายุ่มย่ามกับแผ่นอกของเขาเหลือเกิน...
.....ลามกจริงๆคนอะไรก็ไม่รู้
"งั้นก็ต้องถอดก่อนน่ะสินะ...ถึงจะจับแต่งได้"
ว่าแล้วเรียวก็ก้มลงมาจนชิดใบหน้าหวานกดจูบลึกซึ้งลงไปที่ริมฝีปากแดงอิ่ม
พลางสอดมือเข้าไปสัมผัสแผ่นหลังนวลเนียนของอีกฝ่าย
"อื้ออ...อยะ..อย่านะ..อุ๊บ...อื้ออ...เรียวจัง...อื้มมมมม"
เสียงหวานของฮิโรกิหยุดๆหายๆเนื่องจากเรียวไม่ยอมปล่อยให้กลีบปากได้รับอิสระซักที
ก๊อกๆๆๆๆๆๆ
"นิชิคิโดคุงฮะ.....เสร็จรึยังฮะ" เสียงเล็กๆของประตูอีกด้านหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ
"ดะ...เดี๋ยวนะเทโกชิ..อือออ....อีกซักสิบห้านาที..อืมม...ชั้นจะลงไป..."เรียวตอบกลับไปอย่างตะกุกตะกัก...
เพราะตอนนี้อารมณ์กำลังพุ่งสูงขึ้น...
จะให้ไม่เกิดความต้องการได้ยังไง...
ในเมื่อร่างข้างใต้ทั้งขาวเนียนทั้งหอมกรุ่นยั่วยวนอยู่แบบนี้.....
ยิ่งรอยแดงๆที่เค้าเพิ่งทำไว้เมื่อกี๊แต่งแต้มลงบนแผ่นอกขาวๆนั้น
ยิ่งเพิ่มความเซ็กซี่ให้บาร์บี้แสนสวยของเค้ามากขึ้นไปอีก
"ฮื้อออ.......อื้อ..ระ..เรียว...อื้มมมมมม" ฮิโรกิส่งเสียงออกมาได้เพียงแค่นั้น
ก็ถูกปิดสนิทโดยริมฝีปากอุ่นๆของอีกฝ่ายทันที
"มีอะไรเหรอเทโกชิ"ทาคาฮิสะถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนตัวเล็กของตนทำหน้างงๆอยู่หน้าห้องแต่งตัว
"ป่าวหรอกมัตสึ...แบบว่าเมื่อกี๊เสียงนิชิคิโดคุงฟังดูแปลกๆน่ะ"ยูยะพูดขึ้น
"แปลกยังไง?" ร่างใหญ่ถามอีก
"มันอือๆ...อืมๆไงไม่รู้ฟังแล้วแปลกๆจัง" ยูยะตอบหน้าซื่อๆ
"จริงดิ...ไหนลองฟังดิ๊" มัตสึดะเอาหูแนบกับประตู...แล้วก็ต้องหัวเราะขำออกมา
"ขำอะไรอ่ะ"ยูยะมองหน้าอีกฝ่ายที่ขำเอาเป็นเอาตายอย่างงงๆ
"ไม่มีอะไรหรอก555...ว่าแต่นายจะไปไหนล่ะเนี่ย"มัตสึดะพยายามกลั้นหัวเราะอย่างเต็มที่ถามขึ้น
เมื่อเห็นยูยะลุกลี้ลุกลน
"ก็ไปฮาราฯกะนิชิคิโดคุงน่ะสิ...นี่ก็เย็นมากแล้วเดี๋ยวชั้นกลับบ้านดึกกันพอดี"ยูยะบ่นพลางทำหน้ามู่ทู่
"555+...ไม่ต้องรอเค้าแล้ว..ท่าทางจะอีกนาน...เอางี้..เดี๋ยวชั้นพาไปเอง...จะไปซื้ออะไรล่ะ" มัตสึพูดยิ้มๆ
"จริงเหรอ...ดีจัง...ชั้นอยากได้รองเท้าใหม่อ่ะ...คู่เก่ามันขาด..นายรู้จักร้านดีๆไม๊"ดวงตากลมฉายแววดีใจ..ยิ้มแป้นเหมือนเด็กๆ
"รู้สิ...ป่ะ...ไปกันเลยละกัน" มัตสึวางแขนบนไหล่เล็กๆแล้วพากันออกจากบริษัทไป
...ปล่อยให้คนสองในภายในห้องแต่งตัวเค้าเร่าร้อนกันต่อไป
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
+ห้องประธานบริษัทJohnny Entertainment+
"ทำไมล่ะครับ...ในเมื่อฮิโรกิไม่ได้เป็นคนผิดซักหน่อย...ท่านก็รู้นี่ครับ...ทำไมถึงสั่งพักงานล่ะครับ"
เสียงเรียวโวยวายดังลั่นเมื่อได้ยินประกาศพักงานอย่างไม่มีกำหนดของอุจิ ฮิโรกิ
เนื่องจากประพฤติตัวเป็นแบบอย่างที่ไม่ดี
"เรียวจัง...ใจเย็นๆนะ..คือชั้นก็ผิดจริงๆแหละ...ที่ไปดื่มเหล้าน่ะ..." ฮิโรกิพยายามรั้งแขนคนรักไว้ไม่อยากให้วู่วาม
"ได้โปรดเถอะครับ...อย่าพักงานฮิโรกิเลยครับ....ผมผิดเองครับที่ดูแลเค้าไม่ดี...ถ้าจะพักงานก็พักงานผมเถอะครับ" เรียวยังคงพูดขึ้นอีก
"ไม่ได้...คุณกับอุจิคนละคนกัน...อุจิทำผิดก็ต้องลงโทษ...เป็นกฎของเราคุณก็รู้ดีนี่นิชิคิโด" เสียงต่ำๆของชายวัยกลางคนพูดขึ้น
"ท่านครับ...คือ..." ร่างโปร่งพยายามอ้อนวอนอีกครั้ง...แต่..
"พอแล้วนิชิคิโด...ผมไม่ว่างพอที่จะมาฟังเรื่องไร้สาระแล้วนะ...ผมต้องไปประชุมแล้ว"ว่าแล้วชายวัยกลางคนก็ลุกขึ้นยืนทำท่าจะเดินจากไป
"งั้นผมขอลาพักงานตามฮิโรกิครับ" เรียวพูดขึ้นอย่างใจกล้าทำเอาฮิโรกิและคุณจอห์นนี่ตกใจ
"คุณยังมีละครที่ต้องเล่นอีก...จะปัดความรับผิดชอบหยั่งนั้นเหรอนิชิคิโด" คุณจอห์นนี่เสียงเข้มบ่งบอกความไม่พอใจ
"ไม่นะครับ...เรียวจังพูดไปหยั่งงั้นเองครับ...บอกสิเรียวจังว่าล้อเล่นน่ะ" ฮิโรกิเลิ่กลั่กอย่างตกใจ...กลัวเรียวจะเดือดร้อนเพราะเขา
"ชั้นพูดจริงๆ" เรียวพูดเสียงเด็ดขาด
"คุณอย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาทำให้งานเสีย....นิชิคิโด...ถ้าไม่สบายใจผมให้คุณพักงานได้หนึ่งอาทิตย์เท่านั้น...ตกลงตามนี้...ผมต้องไปประชุมแล้ว" แล้วชายร่างเล็กก็เดินจากไป....ทิ้งให้เรียวทุบโต๊ะแรงๆอย่างขัดใจ
ปึง!!!!!!!!!!!!!
"โธ่เว้ย!!!" ร่างโปร่งสบถออกมา
"ใจเย็นๆนะเรียวจัง.....เรียวจังทำแบบนี้ชั้นไม่สบายใจรู้ไม๊...เหมือนกับว่าชั้นทำให้เรียวจังเดือดร้อน"ฮิโรกิพูดเสียงสั่น...น้ำตาปริ่มเต็มหน่วยตาทั้งสองข้าง
"อย่าคิดมากสิฮิโรกิ...อย่าร้องไห้ด้วยนะ...ชั้นจะอยู่ข้างๆนายเองนะ"
เรียวโอบกอดร่างบอบบางไว้แนบแน่น...มือใหญ่ค่อยๆปาดหยดน้ำใสๆที่หลั่งรินอาบแก้มสวยอย่างปลอบโยน...จูบเบาๆที่ขมับถ่ายทอดความอบอุ่นให้อีกฝ่ายรู้สึกอุ่นใจว่าจะไม่ทอดทิ้งไปไหน
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
+อพาทเมนท์ของเรียวและอุจิ+
"ทำไมวันนี้กลับเร็วจัง...งานเลิกแล้วหรอ"
ฮิโรกิที่กำลังทดลองทำแกงกะหรี่ถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยพูดคำว่า "กลับมาแล้ว"
"ยังหรอก...แต่ไม่มีคิวชั้นแล้ว...แล้วก็คิดถึงนาย" เรียวเดินเข้ามาโอบเอวฮิโรกิจากด้านหลังกดจูบลงบนบ่าบางแล้วซบหน้าตามลงไป
"เชื่อได้เร้ออ.....ฮ่าๆ..ไม่เอานะเรียวจัง...ชั้นจั๊กจี้นะ...อื้อออออออ"ฮิโรกิคอย่นเมื่อเรียวใช้จมูกโด่งๆไล้ไปตามคอระหงของเขา
"ก็ทำให้นายเชื่อไง" เรียวพูดทั้งๆที่ยังไม่หยุดแกล้งฮิโรกิแต่อย่างใด
"ฮื้อออ....ฮ่าๆๆ...ชะ..เชื่อแล้วเรียวจัง...หยุดเถอะ..ฮ่าๆๆ..ชั้น...ชั้นเชื่อแล้ว...พอแล้วววว"
ฮิโรกิทีหัวเราะน้ำตาเล็ด..ขอร้องคนรักอย่างจวนตัว
"รักนายนะฮิโรกิ"
พอหยุดจั๊กจี้เรียวก็โพล่งขึ้นมาซะอย่างนั้น...ทำเอาฮิโรกิหน้าแดง
"นายล่ะ...รักชั้นบ้างไม๊" ร่างโปร่งยื่นหน้ามาถามใกล้ๆ
"รู้แล้วยังจะถามอีก" ฮิโรกิบ่นอุบอิบ
"บอกให้ชื่นใจหน่อยไม่ได้หรอ" เรียวส่งสายตาอ้อนวอน
"รักๆๆๆๆ...รักคนขี้อ้อนคนนี้ที่สุดเลย"
ฮิโรกิพูดหลายๆครั้งเหมือนประชด...แต่ว่าดูทำหน้าทำตาเข้าสิ
...ยักคิ้วอีกแน่ะ...ไม่หลงทนไหวเหรอ..บาร์บี้ตัวนี้เนี่ย
"งั้นคืนนี้ชั้นจะรักนายแบบที่สุดที่สุดเหมือนกัน"เรียวพูดพลางส่งสายตาวิบวับ...
..เล่นเอาฮิโรกิหน้าแดงเพราะโดนรัศมีหื่น...ได้แต่ทำปากขมุบขมิบได้ใจความว่า
"คนบ้า...ลามก"
"ฮิโรกิ......ไม่อยากกินข้าวแล้วอ่ะ อยากกินคนทำก่อนได้ไหมอ่ะ"เรียวยังทำเสียงแง๊วๆ อ้อนวอน
"เรียวจัง...ถ้าไม่กิน ก้อไม่ต้องกินตลอดชีวิตเลยดีไหม"ฮิโรกิส่งเสียงดุ ปรามคนที่อ้อนเป็นลุกแมวอยู่ข้างกาย
"ก็ได้ๆ กินก้อได้ แต่คืนนี้ขอเรียวกินฮิโรกิเป็นของหวานนะ"จุ๊บแก้มร่างบาง ก่อนจะเดินหายออกจากห้องครัวไป
"....................................................."
ร่างบางลูบแก้มตัวเองนิดนึงก่อนจะหันไปวุ่นกับการทำแกงกะหรี่ตรงหน้าเพื่อคนบางคนที่นั่งดูทีวีอย่างสบายใจ
"ฮ่า...เสร็จแล้ว...เรียวจัง ทานข้าวได้แล้วนะ" ฮิโรกิยิ้มหวานกับแกงกะหรี่ที่มีควันคุกรุ่นอยู่ตรงหน้า
ก่อนจะหันไปบอกอีกคนที่สายตายังจับจ้องอยู่กับจอพาสม่า
"เรียวจัง ทานอิ่มแล้ว เก็บจานล้างด้วยนะ" ฮิโรกิสั่งหลังจากที่เรียวเดินมานั่งที่โต๊ะแล้ว
"อ่าว...แล้วฮิโระไม่ทานหร๋อ?"
"ไม่หิวน่ะ .......ลดความอ้วน"เรียวกระตุกคิ้วนิดๆ แต่ก้อคลายออกเมื่อเข้าใจ แอบสงสัยนิดๆ....
จะลดไปทำไม ผอมไปกอดไม่อุ่นเลยฮิโระ...
หลังจากร่างบางเดินเข้าห้องนอนมาได้พักใหญ่ ประตูห้องก้อถูกเปิดด้วยผู้มาเยือน ร่างโปร่งเดินมาประกบด้านหลังร่างบางที่กำลังยืนเหม่อมองบางอย่างอยู่นอกหน้าต่าง
"มองอะไรอยู่...หือม์?"เรียวกระซิบข้างหูเล็กๆนั้น
"อ่ะ...ป่าวหรอก เรียวจังเก็บจานแล้วหรอ"ฮิโรกิสะดุ้งนิดๆก่อนถาม
"อื้ม...ตอนนี้ก็ได้เวลาของหวานแล้วล่ะฮิโรกิ" ยังไม่ทันที่จะได้ยินเสียงตอบรับจากอีกคน
ร่างโปร่งก็ผลักตัวคนรักเบาๆให้ลงไปนอนกับที่นอนใหญ่ ก่อนจะทาบทับตามลงไป
...ตามด้วยจูบหวานซึ้งจนร่างบางเผลอตอบสนองไปด้วยความเคยชิน
เสียงครางหวาน ๆ แว่วมาจากบทรักของสองร่างที่กอดเกี่ยวกันบนเตียง แต่ก็ดังพอที่จะกลบเสียงเครื่องทำความเย็นจากข้างผนังได้เป็นอย่างดี
หลังจากฉากรักร้อนเร่าโหมกระหน่ำพัดผ่านไป...สองร่างเปลือยเปล่าก็นอนกอดก่ายกันเล่าเรื่องต่างๆของวันนี้ให้อีกฝ่ายฟังอย่างเช่นทุกวัน....
.........แต่เรียวจะรู้ตัวบ้างไม๊นะว่าเรื่องราวของเรียวในช่วงหลังๆมานี้มีชื่อของเทโกชิเต็มไปหมด
.........รู้ตัวบ้างรึเปล่าว่ากำลังทำให้คนในอ้อมกอดคิดมากเพียงใด.....
.........และเรียวก็คงไม่มีวันรู้ว่าเจ้าของแผ่นหลังบางที่เค้าซบหน้าอยู่นั้น....
.........กำลังร้องไห้.........
++++++++++++++++++++++++++++++++++
เนื่องจากต้องอยู่แต่ภายในอพาทเมนท์คนเดียวทั้งวัน ฮิโรกิเลยมีแต่โน้ตบุ๊คแอ๊ปเปิ้ลซังของเรียวจังเป็นเพื่อนคลายเหงา....วันๆก็เข้าไปดูเว็บบอร์ดของแฟนคลับบ้าง ส่งเมล์หาเพื่อนๆบ้าง แชทกับเพื่อนบ้าง
..ฆ่าเวลาให้หมดไปในวันๆนึง
นิ้วเรียวยาวเคาะแป้นพิมพ์เสิร์ชหาอะไรดูเล่นๆไปเรื่อย จนกระทั่งมาสะดุดตากับdescriptionของกระทู้หนึ่ง
.
หือม์.......เกี่ยวกับเรียวจังเหรอ.....
...เข้าไปดูดีกว่า.........
บนหน้าจอสี่เหลี่ยมบางเบา ค่อยๆฉายภาพปาปารัซซี่ต่างๆของเรียวจังคนรักของเขาในท่าทางต่างๆ...
ทั้งตอนที่อยู่บนรถไฟ.....
ตอนกำลังเดินเข้าบริษัท....
ขณะกำลังเดินเล่นกับเพื่อนๆ...
...และขณะกำลังเล่นคอนเสิร์ต........
ภาพทุกภาพเป็นราวกับมีดเล็กหลายๆเล่มที่ค่อยๆบรรจงทิ่มแทงหัวใจดวงน้อยของฮิโรกิ.......
ภาพทุกภาพเป็นภาพคนรักของเขากำลังยิ้มแย้มอย่างร่าเริงกับคนอื่น...
และดูท่าจะมีความสุขมากกว่าอยู่กับเค้าด้วยซ้ำ
ภาพทุกภาพเป็นภาพที่บ่งบอกถึงความสนิทสนมของเรียวกับคนๆหนึ่ง.....
แล้วคนๆนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน.........
เทโกชิ ยูยะ เพื่อนในวงของเขานี่เอง
แต่ละภาพแสดงให้เห็นความสัมพันธ์ที่สนิทแนบแน่นของทั้งสอง....
...ทั้งจับมือ.....ยิ้มให้กัน....ไปเที่ยวด้วยกัน.....ป้อนขนมกัน
โดยเฉพาะอย่างหลัง.....เค้าซึ่งได้ชื่อว่าเป็นแฟนของเรียว...
..ต่อให้พยายามให้ตายเรียวก็ไม่ยอมกินขนมหวาน
แต่ในภาพนี้กลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง....
..แฟนของเค้ากำลังอ้าปากรับบลูเบอร์รี่ชีสพายจากมือน้อยๆของยูยะด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข......
แล้วช่วงหลังที่เรียวมักโทรศัพท์มาบอกว่าจะกลับค่ำๆเพราะติดงาน.....
.....รูปทั้งหมดนี้ใช่ไม๊....
....งานของเรียวจัง.......
น้ำตาหยดน้อยไหลพรากลงมาอาบแก้มใส.......
เสียงสะอื้นที่แผ่วเบาราวกลับกลัวว่าคนในภาพจะได้ยินของฮิโรกิ
ยิ่งตอกย้ำความอ่อนแอของเจ้าตัวอย่างถึงที่สุด....
......และแล้วสิ่งที่เค้าคิดระแวงมันกำลังจะเป็นจริงใช่ไม๊........
......ใกล้เข้ามาแล้วสินะ....
..วันที่บาร์บี้ตัวนี้จะต้องถูกเก็บเข้าตู้โชว์........
ฮิโรกิค่อยๆกดปุ่มShutdownเครื่อง ก่อนที่จะเดินไปที่ระเบียง ก้มลงหยิบซองบุหรี่ที่สอดไว้ใต้กระถางต้นไม้
ซองบุหรี่ไมลด์เซเว่นที่พร่องไปเยอะบ่งบอกถึงความถี่ของการสูบ มือบางจุดบุหรี่ขึ้นสูบด้วยน้ำตานองหน้า
ในขณะที่ยืนท้าวแขนกับระเบียงสูบบุหรี่ทอดอารมณ์อยู่นั้น.....
....ความเจ็บปวดก็แล่นริ้วมาจนทั่วทั้งหน้าอก
กลุ่มควันขาวที่กำลังจะปล่อยออกมาจากริมฝีปากอิ่มกลับย้อนกลับเข้าสู่ร่างบางอีกครั้ง...
....ฮิโรกิสำลักหน้าดำหน้าแดง น้ำตาที่ยังไม่เหือดแห้งกลับไหลลงมาตอกย้ำกันเข้าไปอีก
ขาเรียวเล็กทรุดลงไปนั่งกับพื้นระเบียง.....ร้องไห้ออกมาเงียบๆ
ถึงแม้จะรู้ว่ามันเสียสุขภาพ.....แต่มันเป็นทางเดียวที่จะทำให้เค้าหายเครียดได้
อย่างน้อยๆเค้าก็หลอกตัวเองไม่ให้คิดมากไปได้สักพักหนึ่ง.......
หลังจากอาการสำลักควันบุหรี่สงบลง ฮิโรกิก็ยกมือขึ้นมาจะสูบมวนกระดาษทรงกระบอกสีขาวนั่นอีก
หากแต่ต้องชะงักมือ เมื่อที่ฝ่ามือของเค้ามีบางอย่างผิดปกติ
ฮิโรกิใช้หลังมือปาดที่ริมฝีปากของตนอีกครั้งแล้วก็ต้องตกใจ
คราบของเหลวสีแดงสดเปรอะเปื้อนทั่วทั้งหลังมือไม่แตกต่างไปจากที่ฝ่ามือนั่นเลย
To be continue..