Sweetness' Poison#2
posted on 25 Apr 2009 15:15 by ntenshi-rh in SweetnessPoison
ShortFic :Sweetness' Poison
Author :Ntenshi
Cast : Nishikido RyoxUchi Hiroki
Status : Part2
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
ตุ๊กตาบาร์บี้.......ตุ๊กตาจำลองมนุษย์ที่หน้าตาสวยงามไร้ที่ติ.....ดูบอบบาง...อ่อนหวาน...
เป็นตุ๊กตาที่เป็นเพียงหุ่นนิ่งๆให้เจ้าของเปลี่ยนเสื้อผ้าหลากหลายชุดได้ตามแต่ใจปรารถนา....
ซึ่งนั่นก็คือหน้าที่ของตุ๊กตาบาร์บี้ที่เจ้าตัวแสนจะภาคภูมิใจเป็นที่สุด
หากแต่ช่วงเวลาแห่งความสุขของบาร์บี้น้อยช่างสั้นนัก
เมื่อถึงเวลาที่เจ้าของเบื่อ...ไม่ต้องการที่จะหยิบจับขึ้นมาเล่นอีก...
บาร์บี้ที่น่าสงสารจึงได้แต่นั่งมองเจ้าของนั่งเล่นกับตุ๊กตาตัวอื่น......อย่างเดียวดายอยู่ในตู้โชว์นั่นเอง...
เทดดี้แบร์.......ตุ๊กตาหมีน้อยน่ารัก....ขนนุ่มกอดอุ่น......
ตุ๊กตาที่ทุกคนสามารถหยิบจับมาเล่นได้ทุกเทศกาล....
สามารถเป็นของขวัญให้กับคนได้ทุกเพศทุกวัย....
สร้างรอยยิ้มและความสุขให้กับผู้เป็นเจ้าของและคนรอบข้าง...
นั่นคือหน้าที่ของเทดดี้แบร์...
และคนจำนวนไม่น้อยก็หลงใหลหมีน้อยนี้จนไม่อยากให้ห่างกายแม้ซักวินาที....
แม้กระทั่งยามนิทรา....
แต่จะมีใครรู้บ้างไหมว่า.....
ระหว่างที่นอนกอดเทดดี้แบร์ตัวอุ่นอย่างแสนสุขนั้น.....
ตุ๊กตาแสนสวยที่นั่งอยู่ในตู้โชว์ที่ห่างไกล....
กำลังมองมาที่เตียงนอนอย่างเจ็บปวด....
เจ็บใจที่ที่ตรงนั้นไม่มีเค้านอนอยู่.....
เจ็บที่ความสำคัญของตัวเค้าช่างมีน้อยเหลือเกิน.....
และหากคุณตั้งใจฟังซักนิด...
คุณจะสัมผัสได้ถึง......
เสียงสะอื้นที่แผ่วเบา...
สายตาที่เจ็บปวด....
และน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ
ของตุ๊กตาบาร์บี้ที่คุณทิ้งมันไว้อยู่ในตู้โชว์
ตรู๊ดด....ตรู๊ดดด......ตรู๊ดดดดดด~~
คลิ๊ก!
"โมชิ...ฮิโรกิพูดฮะ"
"ฮิโระเหรอ...วันนี้ชั้นมีธุระ..กลับดึกหน่อยนะ...โอเคแค่นี้แหละ"
"เดี๋ยวฮะ..แล้วเรียวจัง....." ยังไม่ทันจะพูดจบ...อีกฝ่ายก็วางสายไปซะแล้ว...จะไม่ให้ฮิโรกิคิดมากได้อย่างไร...ในเมื่อเรียวจังของเขาเปลี่ยนไปมากถึงขนาดนี้
....ถ้าเป็นเมื่อก่อน...เรียวจังต้องเห็นเค้าสำคัญกว่างาน
....ถ้าเป็นเมื่อก่อน...เรียวจังจะรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด
....ถ้าเป็นเมื่อก่อน...เรียวจังจะโทรหาเค้าเพื่อไม่ให้เค้ามีเวลาเหงา
....และถ้าเป็นเมื่อก่อน...เรียวจังจะไม่เป็นฝ่ายวางสายเค้าก่อนอย่างเช่นวันนี้
....ขนาดการกระทำยังเปลี่ยนไป....
....ฮิโรกิจะมั่นใจได้อย่างไรว่า....
....หัวใจของเรียวจะไม่เปลี่ยนแปลง....
นิ้วเรียวสวยกดลงไปบนแป้นโทรศัพท์เป็นเบอร์ที่เค้าคุ้นเคยเป็นอย่างดี....เบอร์ของเคย์จัง
"โคยาม่าเดสสสส.....ว่าไงอุจจี้" เสียงจากปลายสายตอบรับมาอย่างอารมณ์ดีเช่นเคย
"อ่ะ...เอ่อ...เรียวจังอยู่ไม๊?" ร่างบางพูดเสียงสั่น
"อ้าว...แล้วไมไม่โทรเข้าเครื่องเรียวจังล่ะ" โคยาม่าถามงงๆ
"อ๋อ....เอ่อ...ชั้นโทรแล้ว...แต่ติดต่อไม่ได้อ่ะ...เค้าทำอะไรอยู่หรอ"ฮิโรกิโกหกคำโต...เพราะอยากจะรู้มากกว่าว่างานของคนรักคืออะไร
"อย่างงั้นเองหรอ....อืม...ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรแล้วนะ...ถ่ายแบบก็เสร็จแล้ว...เอ้อ..นายลองโทรเข้าเครื่องยูยะสิ...เห็นเมื่อกี๊บอกว่าจะไปกินไอติมกับเรียวจังน่ะ" โคยาม่าตอบไปตามความจริง...โดยไม่ทันคิดว่านั่นจะทำให้เพื่อนของเค้าคิดมากขึ้นไปอีก
....พายูยะไปกินไปติม....
....นั่นคือธุระของเรียวจังใช่ไม๊....
น้ำตาหยดน้อยๆหลั่งรินลงมาจากดวงตาช้ำๆของฮิโรกิอีกครั้ง...เสียงสะอื้นที่เจ้าตัวพยายามกลั้นไว้มันเริ่มจะรุนแรงจนจะเล็ดลอดแสดงความอ่อนแอออกมาให้คนอื่นได้รับรู้
"เฮ้ๆ...อุจจี้ๆๆ...ยังอยู่ไม๊?" เนื่องจากเห็นอาการเงียบไปของเพื่อน...โคยาม่าเลยกรอกเสียงลงไปหลายๆรอบ
"หยะ...อยู่ๆ...คะ..แค่นี้ก่อนนะ...ขอบคุณมากเคย์จัง...บายน๊ะ" ฮิโรกิสะดุ้งนิดๆ..ก่อนจะปรับเสียงให้เป็นปกติแล้ววางหูไป
...ไปกินไอติม...
...คนไม่ชอบของหวานอย่างเรียวยอมไปกินไปติม...
...ทั้งๆที่เวลาเค้าอยากกินต้องอ้อนวอนแทบตาย...
...ขอร้องจนโกรธกันไปตั้งหลายวัน...
...ถึงจะได้ไปกินกับเรียวจัง...
"ฮึ...ฮึ" ริมฝีปากบางเยียดยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง....ทั้งน้ำตานองหน้า
แค่นี้ก็เห็นถึงความสำคัญของตัวเองที่มีต่อคนที่เค้ารักสุดหัวใจนี้แล้ว
ขนาดคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟน...ยังไม่อาจทำให้เรียวทำในสิ่งที่บอกว่าเกลียดได้
ซึ่งคนอื่นสามารถทำได้
คำว่าแฟนของเรียว...มีความสำคัญกับเรียวมากน้อยแค่ไหนกันนะ
แล้วคนที่เป็นแฟนของเรียวคนนี้....ยังมีความหมายอะไรกับเรียวจังบ้างไม๊
ร่างบอบบางเดินไปที่ระเบียงที่เดิม....ทรุดนั่งลงที่มุมเดิม...ข้างกระถางต้นไม้ใบเดิม...มือน้อยสั่นๆเมื่อหยิบมวนกระดาษที่อยู่ในซองพลาสติกนั้นขึ้นมาเช่นเดียวกับริมฝีปากซีดๆที่รับมวนกระดาษนั้นเข้าไป
น้ำตาที่ไหลลงมาจากดวงตาคู่สวยยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด...เสียงสะอื้นเบาๆอย่างสุดกลั้นสลับเป็นจังหวะกับควันสีเทาจางๆที่ถูกพ่นลอยออกมาจากกลีบปากของฮิโรกิ...
...ทำไมกันนะ??....ทำไมความเจ็บปวดถึงไม่ล่องลอยจางหายไปเหมือนกลุ่มควันเหล่านั้นบ้าง
ทำไมน้ำตาที่รินไหลลงมามากมายขนาดนี้...ไม่สามารถละลายความเศร้าภายในจิตใจช้ำๆของเค้าให้เจือจางลงบ้าง
เค้าจะได้ไม่ต้องรู้สึกสมเพศตัวเองขนาดนี้
ที่มีชีวิตอยู่ได้ด้วยการคิดถึงวันเก่าๆ
วันที่เค้ายังมีความสำคัญกับคนที่ตัวเองรัก
วันที่ได้ลิ้มรสหวานล้ำจากลูกกวาดสีสดสวย
ช่วงเวลาที่ทำให้เค้ายังมีกำลังใจแย้มยิ้มได้อยู่ทุกๆวัน
แม้ว่าในตอนนี้..ลูกกวาดนั้นจะมีรสชาติที่เปลี่ยนไป
ความหอมหวานถูกสอดแทรกด้วยรสขมเฝื่อนๆ
.......รสของยาพิษ.......
ปิ๊งป่องงงงงงงงง~~..................ปิ๊งป่องงงงงง~~~
....เอ๊ะ?..........ใครมาอ่ะ........
............หรือว่า............
...........เรียวจัง..............
ฮิโรกิรีบขยี้มวนบุหรี่กับราวระเบียงก่อนจะเขี่ยไว้มุมๆกระถางต้นไม้เพื่อปกปิดความผิด.....หยิบลูกอมรสหวานจากกระเป๋าเสื้อใส่ในปากเพื่อกลบกลิ่นไมลด์เซเว่น....ก่อนจะเช็ดหน้าเช็ดตาจนไม่เหลือร่องรอยความความเศร้าแต่อย่างใด
ใบหน้าสวยแย้มยิ้มเล็กน้อยเพื่อต้อนรับคนที่จะเข้ามาใหม่
แอ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
"ไงอุจิ....สบายดีไม๊?" เสียงทักทายสดใสที่ฮิโรกิคุ้นเคยดีดังขึ้นมา
"หวัดดีฮะ ยูจัง" รอยยิ้มสดใสของฮิโรกิหม่นเศร้าลงไปเล็กน้อย...ก่อนเจ้าตัวจะได้สติ...ยิ้มกว้างเช่นเดิม
"ทำไมนานจังกว่าจะมาเปิดประตู" โยโกยาม่าถามด้วยความแปลกใจ
"อ๋อ...เค้าเข้าห้องน้ำอยู่น่ะ...ว่าแต่ยูจังมีอะไรเหรอฮะ" ร่างบางแก้ตัวไปเรื่อย
"ป่าวหรอก...พอดีมาอัดรายการที่โตเกียวก็เลยแวะมาเยี่ยม...เป็นไงบ้างน่ะเรา...ทำไมพักนี้ผอมจัง หือม์?" โยโกยาม่าเอามือใหญ่ๆของตนขยี้หัวรุ่นน้องคนสนิทเบาๆอย่างเอ็นดู
"ป่าวซักหน่อย...เค้าก็หุ่นหยั่งงี้อยู่แล้ว...ยูจังอ่ะมั่ว" ฮิโรกิตอบงอนๆ
"555+....โอเคๆ...ไม่ผอมก็ไม่ผอม....ว่าแต่เรียวจังไปไหนน่ะ" ร่างสูงถามขึ้นอีก
"เอ่อ....ยะ...ยังไม่กลับฮะ....มี...ธุระต่อ" ฮิโรกิตอบเสียงอ่อย
"เหรอ....งั้นชั้นอยู่เป็นเพื่อนนายก่อนละกันนะ...เอาล่ะ...มีอะไรกินมั่งอ่ะ..หิวจัง" หนุ่มผิวขาวเผือกพูดพลางลูบท้องป้อยๆให้อีกฝ่ายรู้ว่าหิวจริงๆ...เรียกเสียงหัวเราะน้อยๆจากใบหน้าหม่นเศร้านั้นได้ดีทีเดียวล่ะ
"พอรึเปล่ายูจัง...เอาอีกก็ได้นะ...เค้าทำไว้เยอะ...ไม่ค่อยมีใครกินอยู่แล้ว....เรียวจังเค้าไม่ชอบของหวานน่ะ" ฮิโรกิเดินเข้ามาพร้อมถาดบลูเบอร์รี่ชีสพายที่แช่เย็นไว้อยู่ในตู้
"จริงดิ...เอามาให้หมดเลย...ชั้นยอมอ้วนตาย...อร่อยออก...ชั้นว่าไม่หวานไปนะ...กำลังดีเลย...ฝีมือเข้าขั้นแล้วนะเนี่ย....นายลองให้เค้ากินซักชิ้นสิ...เค้าต้องรีเควชเหมือนชั้นแน่ๆ" โยโกพูดพลางเคี้ยวตุ้ยๆอย่างเอร็ดอร่อย
"ไม่หรอกฮะ...ผมไม่อยากบังคับเรียวจัง....ผมจะรอให้เค้าอยากกินเอง" ฮิโรกิตอบกลับไปเสียงหนักแน่น...แววตาอ่อนล้าหากแต่มีประกายของความหวัง
......ผมจะรอ.....รอจนกว่าเรียวจังจะกินบลูเบอร์รี่ชีสพายฝีมือเค้า.....
......รอจนกว่าเรียวจังจะเป็นฝ่ายขอเค้าให้ทำให้........
......รอจนกว่าเรียวจังจะอยากกินของหวานจากเค้า.....
......รอจนกว่าเรียวจังจะละความสนใจของหวานจากคนอื่น....
......แล้วหันมาเห็นคุณค่าของความรักที่อยู่ในขนมของเค้าบ้าง....
......ผมจะรอนะฮะ...รอจนกว่าเรียวจังจะเต็มใจรับมัน.....
ปิ๊งป่องงงงงงงงง~~..................ปิ๊งป่องงงงงง~~~
แอ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
"กลับมาแล้วววววววว" เสียงคุ้นเคยดังขึ้นมาจากประตูบานใหญ่
"กลับมาแล้วหรอเรียวจะ....." ฮิโรกิพูดเสียงขาด...หัวใจกระตุกนิดๆเมื่อเห็นคนที่ตามหลังคนรักของเค้ามา
"หวัดดีฮะอุจิคุง" ยูยะยิ้มกว้างให้กับเจ้าของห้องอีกคน
"หวะ...หวัดดียูยะจัง.....เข้ามาก่อนสิ" ร่างบางพยายามกลั้นเสียงสั่นๆชวนอีกฝ่ายให้เข้ามาข้างในตามมารยาท
"นั่งนี่สิเทโกชิ....เอ้อ...ขอของว่างมาให้เทโกชิด้วยนะฮิโระ.........อ้าว...มานานแล้วเหรอโยโก" เรียวนั่งที่โซฟาก่อนจะกวักมือเรียกคนตัวเล็กไปนั่งข้างๆ...แล้วก็ทักทายรุ่นพี่คนสนิทอย่างคุ้นเคย
"อื้ม...ก็นานพอที่จะกินพายแสนอร่อยฝีมืออุจิจนจะหมดนี่แหละ" โยโกตอบไปเรื่อย
"ฮ่าๆๆ...งั้นนายต้องอดกินแน่เลยเทโกชิ..."เรียวหัวเราะอย่างอารมณ์ดีก่อนจะขยี้หัวคนข้างๆเบาๆ....เพราะเอ็นดูกับท่าทีเสียดายจนหน้าบู้ของยูยะ
"อย่าโกรธไปเลยน่า...เดี๋ยวฮิโระเค้าก็ทำใหม่เองแหละ" เสียงห้าวพูดกับร่างเล็กอย่างเอาใจ...เรียกรอยยิ้มใสๆจากคนแก้มยุ้ยนั้นทันที
เรียวจังจะรู้บ้างไม๊.......อย่างร่างบางที่ยินหันหลังให้อยู่ที่เคาท์เตอร์นั้นกำลังสะกดกลั้นอะไรอยู่
เสียงสะอื้นและน้ำตาที่กลั่นออกมาจากความน้อยใจของร่างบางกำลังถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน....
ร่างกายที่อ่อนแอลงทุกทีนี้...จะทานทนกับความเจ็บปวดไปได้อีกนานซักแค่ไหนกันนะ
แหมะ~.........แหมะ~
เสียงหยดของเหลวที่ร่วงหล่นสู่ซิงก์ล้างจานจนร่างบางรีบเอื้อมมือไปเปิดก๊อกน้ำเพื่อกลบเกลื่อน.....ดวงตาบอบช้ำฉายแววตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นสิ่งผิดปกติที่ไหลรวมกับน้ำใสจากก๊อก
........เลือดสีแดงสดที่กำลังค่อยๆถูกสายน้ำชะล้างลงท่อระบายน้ำไป......
......เลือดนี้มันมาจากไหนกัน?.......
มือบางแตะเบาๆที่ใต้จมูก....รับรู้ได้ถึงความเหนียวข้นของของเหลวสีเข้ม....สีเดียวก็หยดน้ำที่ถูกชะล้างนั่นเลย......ฮิโรกิรีบวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าอย่างรวดเร็ว....ลบร่องรอยความอ่อนแอของร่างกายให้หมดสิ้นไป
ต้องไม่ให้ใครรู้....ว่าร่างกายของเค้ากำลังย่ำแย่ขนาดนี้.........ให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด........
...........โดยเฉพาะเรียวจัง............
โยโกยาม่าเห็นถึงความผิดปกติของฮิโรกิเลยเดินเข้าไปดูใกล้ๆ....
"เป็นอะไรไปอุจจี้...ร้อนเหรอ"
"ปล่ะปล่าวว...ไม่เป็นอะไรซักหน่อย" ฮิโรกิแสร้งยิ้มสดใส...ใบหน้าเปียกชุ่มด้วยน้ำเต็มไปหมด
ดวงตาของโยโกยาม่าเบิกโตด้วยความตกใจ...
"อุจจี้....นี่นาย.....เลือด...." ก่อนที่ยโกจะได้พูดอะไรมากกว่านี้....ฮิโรกิรีบเอามือปิดปากเพื่อนรุ่นพี่ทันที
"ขอร้องนะยูจัง...ช่วยเงียบๆที...อย่าบอกใครนะ...ขอร้อง..." เสียงแผ่วๆอ้อนวอนอย่างที่สุด
"ทำไมอุจจี้......นายเป็นหนักขนาดนี้จะปิดบังทำไม" โยโกยาม่าขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
"เค้าไม่อยากให้เรียวจังกังวล....ได้โปรดยูจัง...อย่าบอกใครนะ....โดยเฉพาะเรียวจัง...อย่าให้เค้ารู้..." ฮิโรกิส่งสายตาอ้อนวอนจนโยโกยาม่าไม่อาจปฏิเสธได้
"ก็ได้...แต่นายต้องรีบไปหาหมอนะ...เดี๋ยวจะเป็นหนักกว่านี้"
"ได้ฮะ...แล้วเค้าจะไป" ฮิโรกิยิมน้อยๆ...ก่อนจะเช็ดหน้าเช็ดตาให้เป็นปกติแล้วยกถาดของว่างไปให้คนสองคนที่นั่งแหย่กันไปมาบนโซฟาตัวโปรดของเค้า
โดยมีสายตาของรุ่นพี่คนสนิทมองตามห่างๆ
......นายกำลังคิดอะไรอยู่อุจิ......
......ทำไมถึงได้พูดเหมือนเกรงใจเรียวจังขนาดนั้น...
......เป็นแฟนกันนะ....ทำไมจะบอกไม่ได้ว่าตัวเองไม่สบายขนาดนี้....
......ทำเหมือนกับว่าความเจ็บป่วยของตัวเองจะเป็นภาระหนัก....
......ที่จะทำให้คนรักไม่สบายใจ......
......ยอมทนเจ็บปวดอยู่คนเดียวเงียบๆ......
......นายต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ อุจิ ฮิโรกิ......
......ส่วนนาย...มัวทำอะไรอยู่เรียวจัง....
......ทั้งๆที่นายอยู่กับอุจิทุกวัน......
......ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติบ้างรึไง......
......แฟนตัวเองร้องไห้จนตาบวมขนาดนี้....
......อีกทั้งไม่สบายหนักขนาดนี้.....
......ยังคุยเล่นกับคนอย่างได้หน้าตาเฉย....
......นี่คือการกระทำของคนที่เรียกว่าคนรักกันงั้นหรอ....
......พวกนายเป็นอะไรกันไปหมด.......
......ความห่วงใยดูแลเอาใจใสว่กันเหมือนเมื่อก่อนมันจางหายไปไหน.....
......รู้ตัวกันบ้างไม๊ว่าความรักของพวกนายเหมือนหมากฝรั่งเข้าไปทุกที....
......เมื่อยามรัก...ก็เหมือนตอนแกะหมากฝรั่งจากห่อกระดาษมาเคี้ยวใหม่ๆ...
......รสชาติของมันหวานหอมจนไม่อยากจะหยุดขากรรไกรไม่ให้เคี้ยว.....
......จนกระทั่งเวลาผ่านไป...นาทีแล้ว...นาทีเล่า....เมื่อความหวานหมดลง...
......หมากฝรั่งที่ไร้ซึ่งรสชาตินั้นก็ได้แต่รอเวลาที่จะถูกคายทิ้งอย่างไม่ไยดี...
ขออย่าให้เป็นอย่างที่ชั้นคิด.......
อย่าให้ความรักของพวกนายเป็นแบบนั้น
เพราะพวกนายสองคนเป็นน้องชายที่ชั้นรักมากที่สุด
ชั้นจะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้พวกนายสองคนกลับมาเป็นเหมือนเดิม
ไม่ว่าจะต้องทำอะไรที่ยากเย็นซักแค่ไหน...
ชั้นก็จะทำ
เพื่อน้องชายของชั้น
To be continue...
edit @ 25 Apr 2009 15:16:13 by ntenshi