Sweetness' Poison#3
posted on 25 Apr 2009 15:17 by ntenshi-rh in SweetnessPoison
ShortFic :Sweetness' Poison
Author :Ntenshi
Cast : Nishikido RyoxUchi Hiroki
Status : Part3
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
+สตูดิโอรายการมิวสิคสเตชั่น+
"เฮ้อออออออ............เหนื่อยจังเลยน๊าาาาา"เสียงบ่นไม่เบานักของยาสุดะลากยาวมาแต่ไกล
"แต่วันนี้ทำได้ดีมากๆเลยนะทุกคน...ไปฉลองกันหน่อยไม๊" ซุบารุพูดขึ้นไม่ทันจบดี เสียงเฮลั่นของพวกที่เหลือก็ดังตอบรับกลับมาในทันที
"เฮ้ๆ พวกเรา วันนี้เราคงฉลองกันไม่ครบหรอกนะ เรียวจังต้องกลับบ้าน"
โยโกยาม่าแทรกขึ้นมาพลางเอื้มมือแตะบ่าเรียวที่ยังยืนงงๆอยู่
"พอดีอุจิเค้าไม่ค่อยสบายน่ะ.....เรียวต้องกลับไปดูแล" หนุ่มผิวขาว(จัด)พูดไขข้อข้องใจ เรียกเสียงอ๋อแบบล้อๆของสมาชิกในวงคนอื่นๆ
มีเพียงแต่เรียวที่ยังยืนงงๆ ใบหน้าคมจ้องรุ่นพี่ตัวสูงที่เค้าเคารพรักอย่างงงงวย...
..ฮิโระไม่สบายเหรอ???..
..ไม่เห็นจะรู้เลย....
หลังจากทุกคนเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับมาเป็นชุดลำลองเพื่อเตรียมไปฉลองที่คาราโอเกะกันต่อ โยโกยาม่าก็เดินเข้ามาหาเรียวที่กำลังผูกเชือกรองเท้าอยู่ที่หน้าประตูห้อง
"เออ...เรียวจัง....ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ"
หนุ่มร่างเล็กเดินตามคนข้างหน้าไปอย่างมึนๆอีกเช่นเคย
....อะไรของเค้ากันนะ..
..ทำไมหน้าเครียดจัง
"เรียวจัง ช่วงนี้นายกับอุจิทะเลาะกันเหรอ" รุ่นพี่ผู้หวังดีเริ่มเปดฉากการสนทนาด้วยคำถามที่เค้าข้องใจมาตั้งแต่เมื่อวันก่อน
"เปล่านี่ ไม่ได้ทะเลาะอะไรซักหน่อย....ถามทำไมเหรอ" เรียวยิ่งงงหนัก ไปเอามาจากไหนว่าเค้ากับฮิโระทะเลาะกัน
"ก็แล้วทำไมนายไม่เห็นดูแลเอาใจใส่เค้าเหมือนเดิมล่ะ"
"ผมก็เหมือนเดิมนี่ครับ....เราสองคนก็ยังอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม เพียงแต่ช่วงนี้งานมันค่อนข้างเยอะน่ะ เลยไม่ค่อยมีเวลาให้เค้าเหมือนเมื่อก่อน" เรียวอธิบายยิ้มๆ...ที่แท้ก็งอนแทนน้องชายหน้าหวานน่ะเอง
"คงธุระเยอะจนไม่ได้ใส่ใจเค้าเลยสินะ" หนุ่มผิวเผือกพูดเสียงเรียบ
"ก็เดี๋ยวผมก็จะไปหาเค้าแล้วไง......แต่ก็นะ...คิดได้ไงอ่ะคับ...ที่บอกว่าฮิโระป่วย..."เรียวหัวเราะนิดๆ
"นี่ธุระนายคงเยอะมากจนไม่รู้อะไรเลยสินะ...พวกนายอยู่ใกล้กันเกินไป จนไม่ต้องสนใจไยดีอะไรกันแล้วใช่ไม๊" เสียงของโยโกยาม่าเริ่มดังขึ้นแสดงถึงความไม่พอใจ
"...เดี๋ยวนะครับ....ผมงงไปหมดแล้วนะ...."
คิ้วเข้มๆเริ่มขมวดขึ้นอยากแปลกใจปนไม่พอใจ....ไหงกลายเป็นชวนทะเลาะแบบนี้ล่ะ
"ถามจริงๆเถอะ.....ไม่รู้เลยหรอว่าอุจิเลือ......เอ่อ....ไม่สบาย" โยโกยาม่ายั้งปากทัน...
นึกถึงคำขอร้องของอุจิ...จึงพูดแค่นั้น..
..แต่แค่คำว่า"อุจิไม่สบาย” ดวงตาสีดำขลับก็เบิกโตด้วยความตกใจ....
"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ....ขอบคุณครับที่บอก"แล้วเรียวก็ผลุนผลันออกไปอย่างรวดเร็วโดยมีโยโกยาม่ามองตาม
.............หวังว่าคงจะไปได้สวยนะ...................
.....แฮ่ก.........แฮ่ก..........แฮ่ก.............
เรียววิ่งออกจากสตูดิโอด้วยความเร็วอย่างสุดขีดความสามารถที่ขาทั้งสองข้างของเค้าจะทำได้
....หากแต่ยังไม่เร็วเท่าหัวใจที่ร้อนรุ่มด้วยความเป็นห่วงของเขาเลยแม้แต่น้อย
หนุ่มร่างโปร่งเดินวนไปวนมารอรถไฟรอบที่เร็วที่สุดที่กำลังจะมา.....
.....แต่ทว่า........
ปิ๊งป่อง...........ปิ๊งป่องงงงงงงงงงงงงง
~ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ขออภัยในความไม่สะดวก ขณะนี้รถไฟขบวนที่Jp888เกิดขัดข้อง ทางเจ้าหน้าที่กำลังตรวจซ่อมอยู่ที่สถานีก่อนหน้า คาดว่าจะสามารถให้บริการทุกท่านได้ล่าช้าไป30นาที ทางเราขอรับผิดชอบโดยไม่คิดค่าบริการค่ะ ขออภัยอีกครั้งค่ะ..~~~
"โธ่เว้ยยยยยยย" เรียวสบถออกมาอย่างโมโหสุดขีด........
ด้วยความร้อนรนจึงรีบเปิดมือถือเพื่อโทรศัพท์ไปหาฮิโรกิ
ตรู๊ดด.............ตรู๊ดดดดดดดดด................
คริ๊ก!
"โมชิ....ฮิโรกิพูดฮะ" ปลายสายรับโทรศัพท์ด้วยเสียงอ่อนแรง
"ฮิโระ.....ไม่สบายเป็นอะไร......ไหวไม๊...ไปโรงพยาบาลรึเปล่า.....พอดีรถไฟมันเสีย...ชั้นจะรีบไปหานะ....รอก่อนนะ"
เสียงถามโน่นสั่งนี้ออกมามากมายจนฮิโรกิงงๆ..
..อะไรของเรียวจังน่ะ...
.......แต่ก็แอบยิ้มดีใจนิดๆ....
เรียวจังก็เป็นห่วงเราเหมือนกันนะ.......
.......ชั้นยังมีความสำคัญกับเรียวจังใช่ไม๊..........
"...ไม่....ไม่เป็นอะไรมากหรอก....คะ...แค่เป็นไข้นิดหน่อยเอง....เรียวจังไม่ต้องรีบขนาดนั้นหรอก...ชั้นไม่เป็นไร" เสียงหวานโกหกตอบกลับไป..
..แต่เรียวจังจะรู้บ้างไม๊นะ...
ว่าอาการแน่นหน้าอกเมื่อกี๊แทบจะหมดไป
ตั้งแต่ได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความกระวนกระวายของคนรักแล้วละ...^^
"...ไม่นะ....ไปนอนพักซะ....เดี๋ยวชั้นไปหา.....นอนพักนะ...ไม่ต้องทำงานบ้านแล้ว....แล้วเจอกัน...แค่นี้ก่อนนะ...เป็นห่วงนะ...วางหูแล้วรีบไปนอนเลยนะ...ถ้าชั้นไปแล้วเห็นนายกำลังทำโน่นทำนี่อยู่ล่ะก็...น่าดู"
เสียงสั่งเด็ดขาดตามสไตล์ของคุณชายนิชิคิโดเรียกรอยยิ้มขำๆของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี
สั่งเค้ายังไม่พอ...ยังมาขู่กันอีก...เอาแต่ใจชะมัด
"ครับผม....น้อมรับคำบัญชา...ข้าน้อยจะปฏิบัติตามไม่ให้บกพร่องเลยฮับ...ฮ่าๆ...เรียวจังอ่ะทำหยั่งกะเค้าเป็นเด็กดูแลตัวเองไม่ได้...อย่าเพิ่งโมโหสิ..โอเคๆ..จะรีบไปนอนโป๊ไหล่รอเลย...กลับมาเร็วๆน๊า"
ถึงแม้จะไม่ค่อยสบาย...ฮิโรกิก็ยังขี้เล่นไม่เปลี่ยน
"ให้มันจริงเถอะ....ถ้าชั้นกลับไปนายไม่นอนโป๊ไหล่อย่างที่ว่า....นายได้เหงื่อออกจนหายไข้แน่นอน........ฮ่าๆๆๆๆ"....มีเหรอนิชิคิโด เรียวจะพ่ายแพ้ต่อคำกวนๆ......สวนกลับมาชนิดที่ร่างบางปลายสายพูดอะไรไม่ออกด้วยซ้ำ
......อึ้งไปเลยล่ะสิ
"คนบ้า......ลามกที่สุดเลยยยยยยยยยยยยยย" ฮิโรกิหน้าดำหน้าแดง....โวยวายใส่หูโทรศัพท์ที่อีกฝ่ายเพิ่งชิงวางสายไปก่อนจะได้ทันต่อว่าอะไร
45นาทีผ่านไป....
"โอ๊ย....ไม่ไหวแล้ว.....ไปแท๊กซี่ดีกว่า..." คุณชายนิชิคิโดเริ่มหัวเสีย....รอตั้งนานแล้วไม่เห็นรถไฟมาซักที....พอไปถามก็ได้คำตอบแค่ว่ารอซักครู่.....นี่ไม่ครู่แล้วนะ...เมื่อความอดทนถึงขีดสุด....เรียวจึงเดินออกไปจากสถานีทันที....ระหว่างทางที่เดินออกไปนั้น..
ปี๊นนนนน.........ปี๊นนนนนนนนนนนน
"เห๋~"
"นิชิคิโดคุ้งงงงงงงง........จะรีบไปไหนเหรอฮะ" เสียงทักทายสดใสดังขึ้นทันที
"อ้าว...เทโกชิ...มาได้ไงเนี่ย" ร่างโปร่งทักทายยิ้มๆ
"ผมเพิ่งหัดขับรถฮะ....นี่เพิ่งออกถนนครั้งแรกเลยน๊า....ว่าแต่จะไปไหนล่ะฮะ...ผมไปส่งไม๊" คนตัวเล็กเอื้อไมตรีเต็มที่
"โฮ่.....ดีเลยๆ....ไปส่งที่อพาทเมนท์หน่อยสิ.......ฮิโระไม่ค่อยสบายน่ะ" เรียวถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปนั่งทันที
...เพราะรู้ว่ายังไงก็ไม่ได้รับคำปฏิเสธอยู่แล้วแหละ.....
"ได้เลยค้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ" ว่าแล้วแท๊กซี่จำเป็นก็รีบบึ่งรถออกไปทันทีตามสั่ง
ร่างบอบบางที่กำลังนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงรอคนรักที่สัญญาดิบดีว่าจะรีบมา.....
ผ่านไปชั่วโมงกว่า....ยังไม่มีวี่แวว..
...ในใจเริ่มวิตก...
...เรียวจังทำไมมาช้านักล่ะ...
...จะเกิดอุบัติเหตุรึเปล่านะ?....
ไม่ไม่ฮิโรกิ....นายอย่าคิดในแง่ร้ายสิ....อาจจะแค่รถติดก็ได้.....
ซักพักใหญ่ๆ...ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบ
ตรู๊ดดดดดดด..............ตรู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
คริ๊ก!
"ฮัลโหล.......ฮิโระ....ชั้นไปช้าหน่อยนะ...พอดีเกิดปัญหานิดหน่อย....พอไหวไม๊....นอนพักไปก่อนนะ...เดี๋ยวชั้นจะรีบพาไปหาหมอ....." มาถึงก็ร่ายยาวเป็นหางว่าว...เล่นเอาคนป่วยเริ่มมึนๆอีกครั้งเพราะกระสุนคำถาม
"มะ...ไม่เป็นระ..........." ยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยค....ก็มีอีกเสียงแทรกขึ้นทันที
"แป๊บเดียวนะฮะ.....อีกแป๊บเดียวเท่านั้น........เพราะผมเอง....ขอโทษจริงๆฮะอุจี้จัง....เดี๋ยวก็เรียบร้อยแล้วฮะ....ขอโทษจริงๆนะฮะ"
เสียงที่แทรกออกมาเป็นเสียงเล็กๆที่ไม่ได้ดังอะไรนักหนา....
...แต่มันช่างดังก้องอยู่ภายในสมองของฮิโรกิอย่างแจ่มชัดมากที่สุด......
...ความรู้สึกดีใจใน1ชั่วโมงก่อนหน้านี้...สลายหายไปหมดไม่มีเหลือ...
.....คงเหลือแต่ความน้อยเนื้อต่ำใจที่เพิ่มมากขึ้น.....
จนบีบหัวใจดวงน้อยที่บอบช้ำให้มันยิ่งช้ำมากขึ้นไปอีก
....อีกแล้ว.....
....เป็นแบบนี้อีกแล้ว.........
....ขนาดรู้ว่าเค้ารอคอยอยู่แบบนี้
....เรียวจังยังไปอยู่กับคนอื่น........
....ขนาดคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนกำลังนอนป่วยอยู่แบบนี้
ยังไม่สำคัญพอที่คนรักจะละความสนใจไปจากคนอื่นได้....
.....นายจะเหลือค่าอะไรอีกฮิโรกิ.....
นายยังมีความหมายอะไรกับเค้าอยู่อีกบ้าง...
"แค่นี้ก่อนนะ.....เสร็จธุระแล้วชั้นจะรีบไปทันที" เรียวพูดก่อนจะวางหูไป....
โดยไม่รู้เลยว่าคนที่ถือกระบอกโทรศัพท์นั้น......ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว
น้ำตาที่เหือดแห้งไปได้เพียงครู่เดียว....
ได้รินไหลลงมาไม่ขาดสายดังเช่นทุกที
...ไม่มีอะไรเจ็บไปกว่านี้อีกแล้ว........
กับการที่รู้ว่าความสำคัญของตัวเอง
ช่างน้อยนิดเหลือเกินสำหรับคนรัก...
มันเจ็บจนพูดอะไรไม่ออกแล้วจริงๆ
ดังเช่นทุกทีที่ต้องเป็นแบบนี้ ร่างบางเดินไปที่ระเบียง ทำอย่างที่เคยทำ บั่นทอนสุขภาพที่ย่ำแย่อยู่แล้ว ให้ยิ่งอ่อนแอลงไปอีก.....
ทรมานตัวเองให้พอ....
....เอาให้สาแก่ใจ
ในเมื่อคนที่เรารักเค้ารักเราน้อยลงไปทุกวันๆ
จะให้อดทนรอไปจนกว่าความรักของเค้าจะระเหยหมดไป
จนไม่เหลืออะไรงั้นเหรอ?
สู้ค่อยๆลดเวลาการมีชีวิตอยู่รอให้ถึงวันนั้น
ลดลมหายใจที่จะต้องทนกับอนาคตที่เราจะกลายเป็นอากาศธาตุสำหรับเรียวจัง
ให้มันรีบๆหมดลงไปในขณะที่เค้ายังเหลือความรักของเรียวอยู่บ้าง
มันไม่ดีกว่าหรอ???
ควันสีเทาจางๆค่อยๆถูกอัดเข้าปอดน้อยๆก่อนจะพ่นออกมาอย่างแผ่วบา แรงกดดันอัดแน่นบีบเค้นไปทั่วทั้งปอดของร่างบาง
ความอึดอัดนั้นยังไม่ได้ครึ่งของความเจ็บปวดภายในเลยซักนิด....
ต่อจากนี้.....เค้าต้องเจออะไรอีกบ้างนะ......
จะต้องเจออะไรที่จะมาคอยตอกย้ำความสำคัญของเค้าที่กำลังลดลงทุกทีๆ....
.....เค้าต้องทนพบเจอกับอะไรอีก.....
....เค้าจะทนได้อีกนานแค่ไหน.......
ตรู๊ดดดดดดดดดด............ตรู๊ดดดดดดดดดดดดดดด...........ตรู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
"เอ......ไม่รับโทรศัพท์ สงสัยกำลังสวีทอยู่ล่ะสิท่า.....เอ้อ..ดีๆ ใช้ได้.....เฮ้อ..พวกนี้นี่ดีจังเลยน๊าาาาาาาาาาาา"
โยโกยาม่ากดวางหูแล้วยิ้มอย่างสบายใจ....ไม่ทันไร....มือถือของเค้าก็ดังขึ้นทันที
"ฮัลโหล...มีอะไรเรียวจัง......ฮิโรกิเป็นไงมั่ง...ดูแลกันไปถึงไหนแล้วเนี่ย"
ได้ทีก็แซวมาเป็นชุดไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้พูดธุระเลย
"เดี๋ยวครับ....ยังไม่ได้ไป...พอดีรถเกิดอุบัติเหตุ....โยโก...มาช่วยหน่อยได้ไม๊...เรื่องประกันผมไม่ค่อยรู้เท่าไหร่...แล้วผมก็จะรีบไปหาฮิโระด้วย....ช่วยมาดูหน่อยนะฮะ...ตอนนี้อยู่ที่ถนนKKK เทโกชิจะรออยู่ที่นั่นนะคับ....ขอบคุณมากครับ...."
เรียวก็พูดกลับมายืดยาวเช่นกัน...
ก่อนจะวางหูตัดสายเป็นเชิงบังคับกันซะงั้น.....
....หยั้งงี้ทุกที...นายน้อยนิชิคิโด.
..เฮ้อออออออ..........
ว่าแต่..ทำไมมีเทโกชิด้วยล่ะ..
..งง...
แต่รุ่นพี่คนเก่งก็รีบออกไปหาตามที่เรียวบอกทันที
-ถนนKKK-
"โยโก....ช่วยหน่อยนะครับ...พอดีว่าเทโกชิเค้าเพิ่งหัดขับรถ...เลยไปชนกับรถอีกคันนึงน่ะครับ..."
เรียวเห็นรุ่นพี่คนสนิทเดินเข้ามาหาก็รีบบอกปัญหาออกมาทีเดียวรวด....
จนโยโกตั้งรับไม่ทัน....แต่ก็เอออออย่างเคยชิน
"โอเคนะครับ...งั้นผมไปแล้วนะ..เป็นห่วงฮิโระจะแย่แล้ว.....ขอบคุณมากครับ" เรียวก้มหัวให้ทีนึงก่อนจะรีบวิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิตเพราะเป็นห่วงคนรัก
โยโกยาม่าได้แต่ยืนเหวอ....ตอบรับไปอย่างงงๆ.....มองตามน้องชายไปก่อนจะหันมางงๆสบตาหนุ่มร่างเล็กที่มองตาแป๋วอย่างขอความช่วยเหลือ....ก็ได้แต่ถอนหายใจ....
...ชาติที่แล้วชึ้นติดหนี้อะไรพวกนายนักหนากันเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยย
ร่างโปร่งวิ่งด้วยความเร็วเต็มฝีเท้า...จนกระทั่งถึงหน้าประตูอพาทเมนท์...ยืนหอบสองสามทีก่อนจะรีบเปิดประตูเข้าไปอย่างกระวนกระวาย
แอ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
"เป็นไงบ้างฮิโร................." คำพูดที่ออกมาไม่อาจจบประโยคได้
เมื่อคนรักที่เค้ารีบวิ่งมาหาแทบตายด้วยความเป็นห่วง
...กำลังยืนสูบบุหรี่ผุยๆอยู่ที่ระเบียง
"ห๊า?!?...เรียวจัง!" อีกฝ่ายก็ตกใจไม่แพ้กัน....เมื่อคนรักมาเห็นตนในสภาพแบบนี้
"......................."
"........................"
ไม่มีคำพูดอะไรออกมาจากปากคนทั้งคู่...
...เนิ่นนานกว่าที่ชายหนุ่มที่เหงื่อไหลหยดตรงหน้าประตูนั้นหมดความอดทนจนตะคอกขึ้นมา
"นี่น่ะเหรอคนไม่สบาย...............นี่น่ะเหรอ....ฮิโระ......นายเห็นชั้นยังยุ่งไม่พอใช่ไม๊...ถึงได้ทำตัวบ้าบอแบบนี้"
ทั้งสายตาและน้ำเสียงบ่งบอกถึงอารมณ์ของผู้พูดได้เป็นอย่างดี
ทั้งโมโห...ทั้งผิดหวัง
นี่เค้าวิ่งมาแทบตายเพื่ออะไร???
เพื่อมาดูคนรักที่กำลังบ่อนทำลายสุขภาพตัวเองอยู่อย่างนี้ใช่ไม๊
ไม่มีวิธีอื่นแล้วรึไง..
....ถึงได้ใช้วิธีที่งี่เง่าที่สุดแบบนี้
"ระ...เรียวจะ..จัง..." ฮิโรกิเสียงสั่น.....ยิ่งเห็นสายตาโกรธเคืองของคนรักยิ่งเจ็บปวดไปทั้งใจ.....
บุหรี่ในมือร่วงหล่นไปตอนไหนไม่รู้.....
รู้แค่ว่าสองมือของเค้าตอนนี้...
....กำลังกกอดเอวเรียวอยู่อย่างต้องการโอกาสให้ได้อธิบาย
"พอซะที...ไม่ต้องพูดแล้ว.......ทุกอย่างมันชัดแล้ว..........นี่นายว่างมากพอจนทำตัวมีปัญหาใช่ไม๊...ว่างมากจนไม่อยากหายใจอยู่บนโลกนี้แล้วใช่ไม๊.........ทำบ้าอะไร..สูบบุหรี่......คิดว่าเท่ห์คิดว่าเก่งนักเหรอ......ถึงได้ทำตัวโง่ๆแบบนี้"
เรียวยังคงตวาดใส่ร่างบางที่สั่นระริกอยู่กับอกของเรียว
"ไม่นะไม่....ฮึก...ฟังชั้นก่อน....เรียวจัง...ฟังชั้นก่........." ร่างบางพยายามอธิบาย แต่มันไม่เป็นผลเลยซักนิด เรียวพยายามดันตัวออกจากอ้อมกอดนั้น ผลักไสออกไปด้วยท่าทีรังเกียจจนถึงที่สุด
"ในเมื่อตัวเองยังไม่รักตัวเองขนาดนี้.....ก็คงไม่มีใครอยู่เพื่อรักนายได้อีกฮิโรกิ....ชั้นจะไม่อยู่ที่นี่จนกว่านายจะเลิกทำอะไรโง่ๆแบบนี้"
แล้วเรียวก็สะบัดมือออกจากมือนุ่มๆนั้นอย่างไม่ไยดี....
...พยายามใจแข็งกับท่าทีน่าสงสาร...
ร่างบางอ้อนวอนเค้าทั้งน้ำตา....
...ร้องไห้สะอื้นไม่หยุด.......
.....ชั้นต้องให้บทเรียนนายฮิโรกิ........
.....บทเรียนที่นายเห็นชีวิตตัวเองไร้คุณค่า....
.....ทำอะไรที่ไร้สมองแบบนี้......
เรียวเดินออกไปจากประตูห้อง...ทิ้งให้ร่างบางทรุดตัวลงร้องไห้แทบขาดใจอยู่บนพื้นห้อง....
...เสียงสะอื้นสลับกับเสียงเรียกชื่อเรียวจังๆ....ดังไม่ขาดปาก.....
น้ำตาที่รินไหลลงมามันมากมายดั่งฝนโปรยปรายที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด......
คำพูดทุกคำที่เรียวฝากไว้ราวกับใบมีดคมกริบกรีดหัวใจที่อ่อนล้าให้บอบช้ำยับเยินไม่มีเหลือ........
ร่างกายที่อ่อนแอร้องไห้จนเริ่มอ่อนแรง....
การหายใจของร่างบางเริ่มติดขัด.......
อาการแน่นหน้าอกของฮิโรกิเริ่มกำเริบอีกครั้ง....
....ราวกับว่าจะซ้ำเติมกัน.....
เสียงสะอื้นที่ไม่ถูกจังหวะก่อให้เกิดการสำลักลมหายใจของตัวเอง......
ร่างบอบบางทรุดลงไอหน้าดำหน้าแดงแข่งกับเสียงสะอื้น
"แค่ก.........แค่ก.........ฮึก...ระ...เรียวจัง.......ฮึก....แค่ก"
ถึงแม้ว่าแต่ละคำจะยากลำบากเพียงใด......
...ฮิโรกิก็พยายามจะเปล่งเสียงเรียกชื่อคนรักออกมา
...เผื่อว่าเรียวจะได้รับรู้ถึงความพยายามของตนจะทำให้คนรักเปลี่ยนใจ...
...ขอแค่เดินกลับมา....
กลับมาให้โอกาสกันอีกครั้งนึง
และแล้วความหวังที่ดูเลือนลางก็ยิ่งรางเลือน.....
...ไร้วี่แววการกลับมาของเรียวจัง........
.....ไม่เห็นแม้เงาของคนที่เค้ารักมากที่สุด........
กลิ่นคาวเลือดที่เปรอะเปื้อนมือทั้งสองข้างของฮิโรกิ ยิ่งทำให้ร่างบางวิงเวียนศีรษะมากขึ้นทุกทีๆ
พอๆกับภาพตรงหน้าที่ฝ้าฟาง จากหยดน้ำตาที่กลบดวงตาทั้งสองจนแทบไม่เห็นอะไร
ดวงตาทั้งคู่ค่อยๆหม่นแสงลงเรื่อยๆ....
..ค่อยๆมืดลง....มืดลง......
จนสติของฮิโรกิค่อยๆดับวูบไปไม่เหลือเรี่ยวแรงจะรับรู้อะไรอีกแล้ว...........
To be continue..