Blog of RyoxHiroki Fiction by Ntenshi

ShortFic :Sweetness' Poison
Author :Ntenshi
Cast : Nishikido RyoxUchi Hiroki
Status : Part5
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

ตุ๊กตาน้ำแข็ง....ประติมากรรมสวยหรู
ที่ไม่ว่าใครเดินผ่าน  ต่างก็อดไม่ได้ที่จะมองมันอย่างชื่นชม

แต่ความงดงามนั้นไม่จีรังยั่งยืน
เพราะเมื่อเวลาผ่านไป  น้ำแข็งนั้นเริ่มละลาย

ความสวยงามก็ค่อยๆลดน้อยถอยลงไปทุกที

สายตาผู้คนที่เคยมองมากลับมองผ่านเลยไปอย่างไม่ไยดี

ปล่อยให้ตุ๊กตาน้ำแข็งที่น่าสงสาร

ร้องไห้จนน้ำตาที่หลั่งรินละลายไปพร้อมๆกับร่างของตน

....อย่างเดียวดาย

“กินข้าวมั่งเหอะอุจิ..นายไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้วนะ” โยโกยาม่าเลื่อนถ้วยข้าวต้มควันฉุยเข้าไปใกล้ๆร่างบอบบางที่ดูอ่อนแรงลงทุกทีบนเตียงสีขาวซีดไม่ต่างจากใบหน้าสวยหวานนั้นเลย
“เค้าไม่หิวเลยยูจัง” ฮิโรกิส่ายหน้าช้า  ฝืนยิ้มเซียวไปให้ก่อนจะเลื่อนถ้วยกลมนั้นกลับไป
“ไม่หิวก็ต้องกิน..อย่าให้ต้องบังคับได้มั้ย” ผู้เป็นพี่ชายขมวดคิ้วมุ่น พลางตักข้าวต้มช้อนโตจ่อใส่ปากสีจางนั้นอย่างแกมบังคับ
“เผด็จการชะมัด” คนป่วยหน้ามู่บ่นอุบอิบ  แต่ก็ยอมอ้าปากรับข้าวต้มโดยดี  
ร่างสูงตั้งท่าจะป้อนคำที่สอง จึงหันมาดูว่าร่างผอมบางเคี้ยวคำแรกหมดรึยัง  แน่นอน คำตอบคือไม่  ก็เล่นอมเอาไว้แบบนั้น  เมื่อไหร่จะหมดคำได้ล่ะนั่น

“เฮ้อ..เรานี่ไม่โตซักทีสิน่า”

โยโกยาม่าใช้สองนิ้วตบๆแก้มตุ่ยนั้นสองสามทีเพื่อกระตุ้นให้เจ้าตัวเล็กเคี้ยวเหมือนที่เคยทำสมัยเด็กๆ 

ซึ่งก็ได้ผล  ฮิโรกิยอมเคี้ยวอย่างฝืนใจสุดๆ

“เหมือนเมื่อก่อนเลยเนอะ...เค้าคิดถึงตอนนั้นจัง” ร่างบางพูดพลางนึกถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อน  เป็นช่วงเวลาที่เค้ามีความสุขมาก

===Flashback===

“อุจิ...อมข้าวอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ย~!!!!!”

เด็กชายตัวโตผิวขาวจัดโวยวายใส่หนูน้อยหน้าหวาน   ที่ส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวันทั้งที่แก้มตัวเองพองตุ่ยเป็นหลักฐานฟ้องอยู่ตำตา

“ฮ่าๆๆ..ฮิโระจังนี่..ผู้ร้ายปากแข็งจริงๆ” เสียงหัวเราะจากคนข้างๆดังขึ้นอย่างเอาเป็นเอาตาย  ทำเอาฮิโรกิฉุนจัด คว้าข้าวปั้นก้อนโตยัดใส่ปากเจ้าของเสียงหัวเราะกวนอารมณ์นั้นทันที

“อุ๊ก~!!!!!!!!!...เล่นอะไรของนายเนี่ยฮิโระ” เด็กชายหน้าดุโวยวายกลับไปทั้งๆที่ข้าวปั้นเต็มปาก  ใบหน้านั้นดูตลกมากเสียจนเจ้าหนูตัวดีหัวเราะคิกคักชอบใจใหญ่  

“อิอิ...สมน้ำหน้า...เรียวจังอยากมาหัวเราะเค้าก่อนทำไมล่ะ” เจ้าหนูหน้าหวานยื่นหน้ายื่นตาตอบอย่างเย้ยๆ  ก่อนจะหัวเราะร่าอีกทีเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มอีกคนนั่งเคี้ยวข้าวปั้นตุ้ยๆมองตาขวางอย่างคาดโทษ 

สายตาสองดวงส่งกระแสเปรี๊ยะๆกันจนคนอายุมากสุดได้แต่ส่ายหัว

“นั่งกินดีๆ..มัวแต่เล่นกันอยู่นั่นแหละ!!!” มือใหญ่ดึงแก้มเด็กแสบทั้งสองคนเป็นการลงโทษ  ก่อนที่เด็กสามคนจะได้กินข้าวกันอย่างสงบสุขเสียที

============

“ฮึก...ฮึก..” พอคิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้น  น้ำตาหยดน้อยๆมันก็ไหลลงมาจากดวงตาคู่สวยนั้นอย่างห้ามไม่อยู่

“ร้องไห้อีกแล้ว...ตาบวมหมดแล้วตัวเล็ก” ผู้เป็นพี่ชายค่อยๆไล้นิ้วปาดน้ำตาที่แก้มเนียนใสอย่างทะนุถนอมสุดหัวใจ
“ฮือออ..ยะ..ยูจัง..เค้า..เค้าคิดถึงเรียวจัง” ร่างบอบบางร้องไห้โฮ  คิดถึงคนรัก  ที่ไม่รู้ว่าหายโกรธเค้ารึยัง  จะคิดถึงกันบ้างรึเปล่า  และ...ยังรักเค้าอยู่มั้ย

“เอางี้มั้ย..ชั้นจะไปพาหมอนั่นมาหานายเอง”

แม้ภายในใจจะขุ่นเคืองซักเท่าไหร่ 

เพื่อเห็นแก่น้องที่น่าสงสารของเค้า 

จึงต้องลดทิฐิลงบ้าง

“มะ..ไม่เป็นไรฮะ..เค้า..เค้าอยากให้เรียวจังมาหาเค้าเอง...ไม่อยากให้ฝืนใจมาหาเค้า” ฮิโรกิก้มหน้างุด  พยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่น  พยายามหลบซ่อนน้ำตาที่มันกำลังไหลลงมาอีกแล้ว

“จะเป็นแบบนี้อีกถึงเมื่อไหร่....บอกชั้นทีว่าพวกนายกำลังเล่นอะไรกันอยู่” โยโกยาม่าถามขึ้นมาอย่างหมดความอดทน

“มะ..ไม่มีอะไรฮะ..ไม่มีอะไรจริงๆ” คนป่วยเอาแต่ก้มหน้าน้ำตาไหล  บ่าบางเริ่มสั่นหนักขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่  น้ำตามากมายรินไหลลงมาจากดวงตาที่เคยมีแต่ประกายสดใสเริงร่า  สองมือเล็กกำผ้าห่มแน่นอย่างพยายามสะกดกลั้นสุดๆ  ทำเอาร่างสูงไม่อาจทนเฉยกับการฝืนทนของน้องชายได้อีกต่อไป  สองแขนใหญ่โอบกอดปลอบประโลมคนตัวบางไว้อย่างอ่อนโยน  

 “เอาเถอะ..ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร..นิ่งซะนะ...อย่าร้องไห้เลย” วงแขนกอดกระชับร่างบอบบางให้แน่นขึ้น  ส่งผ่านความปรารถนาดีผ่านไออุ่น เผื่อว่ามันพอจะช่วยบรรเทาความรู้สึกเจ็บปวดลงไปได้บ้าง  อย่างน้อยๆก็อยากให้รู้เอาไว้ 

ว่าพี่ชายคนนี้จะอยู่ข้างๆเสมอ

“ขอร้องล่ะฮิโรกิ   รักตัวเองหน่อยเถอะนะ...ซักนิดก็ยังดี”

สามวันแล้วที่เขาเดินไปเรื่อยเปื่อยตามท้องถนน  และมาหยุดอยู่ที่หน้าอพาทเมนท์สีครีม  ดวงตาคมมองขึ้นไปยังระเบียงห้องชั้นสี่  ห้องของเขากับฮิโรกิ  ชายผ้าม่านยาวที่พัดพริ้วไปตามลมอย่างว่างเปล่า  เป็นแบบนี้มาสามวันแล้ว  ทุกอย่างยังเหมือนเดิม  เหมือนกับอาทิตย์ที่แล้ว...ในวันที่เขาเดินจากมาด้วยหัวใจที่เจ็บปวดที่สุด

..ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ...

...จะทำร้ายตัวเองเหมือนที่ผ่านมารึเปล่า...

===Flashback===

“...อึก...อ่าว..หมด..หมดแล้วนี่...อือออ”

ชายหนุ่มยกขวดสีชาขึ้นสูงเพื่อรับเอาน้ำรสขมอมหวานเข้าสู่ร่างกาย  หากแต่มันไม่เหลือแม้ซักหยด

“..เฮ้อออ...ชั้นไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไอ่ขี้เมาที่นั่งอยู่ตรงหน้าชั้นคือนิชิคิโด  เรียว”  ร่างสูงนั่งมองเพื่อนสนิทที่รู้จักรู้ใจกันมาตั้งแต่เด็กกำลังอยู่ในสภาพย่ำแย่ที่สุด  มันอดไม่ได้ที่จะต้องบ่นออกมา  หวังว่าคำกระแนะกระแหนอาจจะพอช่วยให้อีกคนมีสติขึ้นมาบ้าง

“เหล้า...เหล้า..ทัชชง...เอาเหล้ามาให้หน่อย..ชั้นอยากกินเหล้า...เอามา...เอามาเซ่”

เปล่าเลย...ทุกอย่างมันไม่ได้ต่างไปจากหลายวันที่ผ่านมา...

เพื่อนของเขายังคงเรียกร้องหาแต่ไอ้แอลกอฮอล์ละลายน้ำอยู่นั่นแหละ

“พอที...เหล้าน่ะ..มันระเหยความทุกข์ของนายไม่ได้หรอกนะเรียวจัง...มีแต่จะละลายความเป็นคนให้มันค่อยๆหายไปจากตัวนายทุกๆนาทีเท่านั้นแหละ” โอคุระกระชากแก้วน้ำออกจากมือของอีกคนที่พยายามยื้อยุดฉุดกระชากเพื่อให้ได้กลับคืนมา

“อย่ามายุ่งกับชั้น...ชั้นจะกินเหล้า...เอาคืนมา” เสียงอ้อแอ้ที่ยังดึงดันไม่เลิกทำเอาคนความอดทนสูงถึงคราวฟิวส์ขาด

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ...นายคิดมั่งมั้ยเรียวจัง...ถ้าฮิโระจังมาเห็นสภาพนายตอนนี้เค้าจะรู้สึกยังไง”

คนตัวสูงตะคอกใส่อย่างเหลืออด

“..เฮอะ..รู้สึกสะใจมั้ง...เห็นชั้นเป็นบ้าตายเพราะเค้า...เค้าต้องรู้สึกดีสุดๆอยู่แล้วล่ะ..หึๆ..ฮ่าๆๆๆๆๆ” เรียวหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง 

ดวงตาแดงกร่ำด้วยความเจ็บช้ำ 

เพราะความผิดหวังกับการกระทำของคนที่เขาห่วงสุดหัวใจ

“..ชั้นไม่รู้ว่านายไปรับรู้อะไรมา...แต่ชั้นอยากให้นายคิดใหม่นะเรียวจัง...ไม่มีมนุษย์คนไหนมีความสุขบนความทุกข์ทรมานของคนที่ตัวเองรักหรอก”

ทาดาโยชินั่งลงข้างๆเพื่อนของตน  ค่อยๆพูดเพื่อให้อีกคนใจเย็นลง

“แต่เค้า...เค้าทำร้ายตัวเอง...ทำอะไรโง่ๆ  ทั้งๆที่ชั้นเป็นห่วงเค้าแทบตาย  เค้ากลับทำตัวแบบนี้...ชั้นผิดหวัง..  และเสียใจที่สุด  นายเข้าใจชั้นไม๊ทัชชง”  เรียวก้มหน้าลงกับมือทั้งสองข้างของตัวเอง  ให้มันรองรับน้ำตาที่มันหลั่งรินออกมาอย่างสุดจะทน

“แล้วนายรู้มั้ยล่ะว่าเค้าทำร้ายตัวเองทำไม” 

คำถามที่เอ่ยออกมาจากปากคนพูดน้อยต่อยหนัก  ทำเอาอีกฝ่ายได้แต่เงียบงันเกินกว่าที่จะตอบอะไรออกมา 

ร่างสูงยืนขึ้น..ตบไปที่อกของเพื่อนเบาๆสองสามทีก่อนจะพูดว่า

“ถ้าสมองอันแสนฉลาดของนายมันหาคำตอบให้ไม่ได้..ลองถามอะไรโง่ๆกับตรงนี้ดูบ้าง  นายอาจจะได้คำตอบอะไรที่ดีกว่านี้ก็ได้นะ”

==============

ทิฐิที่อัดแน่นอยู่ภายในหัวสมองมันช่างมากมาย  ไม่ต่างกับความเป็นห่วงที่มากล้นอยู่ภายในหัวใจ 

และมันก็นำพาให้ขาทั้งสองก้าวเดินจนมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูสีน้ำตาลเข้ม  มือใหญ่ยื่นไปด้านหน้าจับที่ลูกบิดประตูอย่างชั่งใจ  ดวงตาสีเข้มจ้องมองมือของตัวเองอย่างใช้ความคิด  คงถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องชั่งน้ำหนักความรู้สึก 

ว่าระหว่างสมองกับหัวใจ 

เขาเลือกจะเชื่ออะไรมากกว่ากัน

..นั่นสินะ...

..ฮิโรกิทำร้ายตัวเองทำไม?...

ในที่สุดสมองก็สั่งการให้เขาเปิดประตูเข้าไป  ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเหมือนเมื่อสามวันก่อน เพียงแต่วันนี้ภายในห้องมันเงียบเหลือเกิน  เงียบเกินกว่าที่จะหลอกตัวเองว่ามีคนอยู่ได้

.....คงกลับบ้านสินะ.....

ร่างโปร่งถอดรองเท้าและก้าวเข้ามาในห้อง ตั้งใจจะไปปิดประตูระเบียง  แต่แล้วดวงตาสีเข้มต้องเบิกกว้างเมื่อสังเกตที่พื้นห้องหน้าโซฟา  ที่ที่เค้าเห็นฮิโรกิในวันนั้น...

...รอยเลือด...

...มันมาจากไหน?...มาได้ยังไง?...

...ฮิโรกิ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!....

เมื่อมองไล่ไปตามรอยเลือดเหล่านั้น  มันยาวไปจนถึงหน้าประตูที่เค้าเพิ่งเดินผ่านมาทีเดียว

..นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!!!...

...ฮิโรกิ!!!!!!!!!!!!!!!....

...นายอยู่ที่ไหน??....

-โรงพยาบาล-

“ชิเงะ...เอาขนมเค้กในรถมารึยัง?” โคยาม่าหันมาถามคนรักที่กำลังก้มๆเงยๆมองถุงพลาสติกในมือดูวุ่นวายทีเดียว
“เอามาแล้วนี่ไง...” ชิเงอากิยกมือข้างที่มีขนมเค้กร้านโปรดของฮิโรกิ ขึ้นมาให้ดูเพื่อยืนยัน”
“งั้นไปหาอุจจี้กันเล้ยยย” คนตัวสูงกว่าคว้าถุงทั้งหมดมาถือเองก่อนจะรั้งข้อมืออีกคนให้วิ่งตามเข้าไปในโรงพยาบาล

ร่างบอบบางนั่งห้อยขาอยู่บนเตียงเล็ก ริมฝีปากที่ติดจะซีดเม้มเข้าอย่างครุ่นคิด ดวงตาทั้งคู่จ้องมองปลอกเข็มที่พันธนาการเค้าไว้กับสายน้ำเกลือน่าเกะกะ  ความกลัวที่เกาะกุมจิตใจไม่อาจเอาชนะความรู้สึกตอนนี้ของฮิโรกิได้เลย  มือข้างที่เป็นอิสระกำแน่นที่สายยาวนั้นก่อนจะหลับตาลงอย่างวัดใจ

-ปื่ก!!!!!!!-

“ฮึก...”  ริมฝีปากถูกกัดจนห้อเลือด น้ำตาหยดน้อยๆซึมไหลที่ปลายหางตา  เจ้าเข็มเล่มโตนั้นถูกปล่อยทิ้งลงสู่พื้นอย่างไม่ไยดี  สิ่งเดียวที่ยึดร่างบางไว้กับเตียงนั่นได้ถูกทำลายลงไปแล้ว  ความเจ็บปวดแทบขาดใจเมื่อซักครู่ไม่อาจฉุดรั้งให้เค้าหยุดรออะไรได้ ทุกวินาทีต่อจากนี้มีคุณค่าเกินกว่าที่จะมางอแงร้องไห้เพราะความเจ็บเหมือนทุกทีอีกแล้ว

ฮิโรกิจัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่เข้าใส่ในวันนั้น   เลือดยังคงไหลซึมออกจากแผลที่หลังมือ แม้ว่าเค้าจะพยายามเอาผ้าเช็ดหน้าปกปิดเอาไว้ก็ตาม  ร่างบางค่อยๆปิดประตูห้องลงอย่างแผ่วเบาที่สุด

“ขอโทษนะฮะ....ขอโทษจริงๆฮะ...”

แอ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~

“อุจ...จิ...........อุจจี้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” 

ทั้งโคยาม่าและชิเงอากิร้องออกมาพร้อมๆกัน  เมื่อเตียงสี่เหลี่ยมกลางห้องนั้น

.......ว่างเปล่า

คงเหลือแต่เพียงสายน้ำเกลือที่เกะกะเรี่ยพื้น  และรอยเลือดที่เปรอะเป็นจุดเล็กจุดน้อยบนผ้าปูสีขาวนั่น

ตรู้ดดดดดดดด................ตรู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

“..รับสิ...รับซักทีสิ..”

ตรู้ดดดดดดดดดดดด........ตรู้ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

“...โว้ยยยย...ทำไม....ทำไมไม่รับโทรศัพท์นะ...”  ร่างโปร่งสบถออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะกดเบอร์โทรออกอีกครั้ง

ตรู้ดดดดดดดด................ตรู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด......

“..รับสิ...รับ....รับเถอะนะ..ได้โปรด..”

ตรู้ดดดดดดดด................ตรู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด.....

...........................................

...........................................

...........................................

เมื่อเสียงเงียบผิดปกติ..เขาจึงมองไปยังหน้าจอสี่เหลี่ยม

ที่บัดนี้ว่างเปล่า 

ไม่มีอะไรปรากฏขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย

…………แบตหมด……………

ปึ่ก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

“โธ่โว้ย...เกิดบ้าอะไรตอนนี้นะ” เรียวขว้างโทรศัพท์ลงบนพื้นอย่างหัวเสีย

To be continue.....