Blog of RyoxHiroki Fiction by Ntenshi

ShortFic :Sweetness' Poison
Author :Ntenshi
Cast : Nishikido RyoxUchi Hiroki
Status : Part6(END)

++++++++++++++++++++++++++++++++++



มีหลายสัจธรรม   ที่บ่งบอกถึงความสำคัญของเวลา

“เวลาไม่เคยหมุนกลับ  เฉกเช่นเดียวกับสายน้ำที่ไม่มีวันไหลทวนวนกลับไปยังต้นน้ำ”

“จงให้ความสำคัญกับวันนี้  เพราะอาจไม่มีวันพรุ่งนี้เสมอไป”

หลายคนพยักหน้าอืออืมตอบรับ  ว่ามันเป็นสัจนิรันดร์
เป็นความจริงที่ยากจะหาเหตุผลมาโต้แย้งได้

แต่จะมีซักกี่คน  ที่จะรับรู้มันได้จริง
ถึงความสำคัญของวันเวลาที่ค่อยๆหมุนเวียนไปอยู่ทุกๆวันนี้

หรือว่าต้องรอให้มันสายเกินไปเสียก่อน

ถึงจะเข้าใจ....





ฮิโรกิเปิดประตูห้องออกมาด้วยความเหนื่อยล้า  
ดวงตาเริ่มพร่ามัวจากความอ่อนแอของทั้งร่างกายและจิตใจ
เหมือนเดิม...  ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

เหมือนกับวันนั้น
วันที่เรียวจังเดินจากเขาไป



ยิ่งก้มมองลงที่พื้น  

ยังคงมีคราบเลือดของตัวเองเปรอะเปื้อนอยู่
ยิ่งแทบอยากจะทรุดลงไป

เรียวจังยังคงไม่กลับมา

เรียวจังคงโกรธเขามากจริงๆ

เรียวจังจะโกรธจนกระทั่งเกลียดเขามั้ย?


เพียงเท่านี้  ร่างบอบบางก็ทรุดลงพิงหลังกับประตูบานใหญ่
ซบหน้าลงกับหัวเข่า  ปล่อยให้ความอ่อนแอครอบงำความคิดทุกอย่าง
จนเสียงสะอื้นอย่างเจ็บปวดดังระงมไปทั่วทั้งห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้.....






........ปรี๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน.....
...........เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด...........




“เฮ้ยยยยย....  เป็นบ้ารึไงวะ...มาเดินบ้ากลางถนนแบบนี้น่ะห๊า!!!!!!!!!!!”


เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากที่ไหนเขาไม่คิดจะใส่ใจ
ในหัวตอนนี้มีเพียงอย่างเดียว



...เขาต้องตามหาฮิโรกิให้เจอ....




เสียงแตรรถที่ดังประสานเสียงกันจนแสบแก้วหูไปหมด
แข่งกับสายฝนสาดเทลงมาไม่ขาดสายจนมองไม่เห็นทาง
ไม่แตกต่างอะไรกับร่างโปร่งที่ยังคงวิ่งฝ่าสายฝน  ตะโกนเรียกหาชื่อของใครคนหนึ่งอย่างบ้าคลั่ง
ถึงแม้เรี่ยวแรงจะแทบไม่มี  เนื่องจากออกแรงวิ่งมาทั้งวัน
ในสภาพสะบักสะบอมเช่นนี้




แต่ความเป็นห่วงมันมีมากกว่า



ตั้งแต่ได้ยินชิเงะบอกว่าฮิโรกิหายตัวไปจากโรงพยาบาล
เขาก็แทบจะทรุดลงแทบเท้าของโยโกยาม่า
ที่ขนาดถูกหมัดหนักๆของอีกคนที่ประเคนมาแบบนับไม่ถ้วน

เขาเลือกที่จะไม่ตอบโต้
เพราะมันจริงอย่างที่รุ่นพี่ตัวโตของเขาพูดทุกอย่าง

เขาผิดสัญญา
เขาดูแลอุจิได้ไม่ดี

เขาเป็นคนรักที่แย่ที่สุด...




ร่างบอบบางอมยิ้มเศร้าๆกับขนมชิ้นเล็กกลิ่นหอม  ที่เขาบรรจงราดแยมบลูเบอร์รี่ลงไป
มือเล็กปิดฝากล่องและนำไปแช่ในตู้เย็น


เรียบร้อยแล้วสินะ...

พรุ่งนี้  เขาจะกลับไปที่โรงพยาบาล  ไปเข้ารับการผ่าตัด
เขาหมดหวังแล้ว...

เรียวจังคงโกรธมาก
หรืออาจเกลียดเขาไปแล้วจริงๆก็ได้

เขาผิดเอง... ที่ทำให้เรียวจังโกรธ
รู้ทั้งรู้ว่าเรียวจังเป็นห่วงสุขภาพของเขามากกว่าสิ่งใด
ก็ยังทำร้ายตัวเอง

เขาทำให้เรียวจังผิดหวัง
เพราะความคิดมากของตัวเอง
เขาทำให้ความรักที่เฝ้าถนอมประคับประคองกันมาจบลง

เพราะเขาเป็นคนรักที่แย่

แย่ที่สุด....แย่จริงๆ


ดวงตาเศร้าหันไปมองนอกหน้าต่างก็ต้องตกใจ

.....ฝนตกหรือเนี่ย?....

สองขาเล็กกระวีกระวาดไปที่ระเบียง  สู้ฝ่าแรงลมฝนที่สาดเทเข้ามาไม่หยุดยั้ง
เก็บเสื้อผ้าที่เปียกชื้นจากน้ำฝนเข้ามาในห้อง  วางลงไปที่โซฟาอย่างทะนุถนอม

สองเท้ารู้สึกถึงความชื้นแฉะ  และคราบน้ำยาวเป็นทางตั้งแต่ประตูระเบียง
ฮิโรกิส่ายหน้าให้กับความไม่เอาถ่านของตัวเอง

จนถึงตอนนี้....
เขาก็ยังเป็นคนไม่เอาไหนอยู่เหมือนเดิม

นายมันแย่...ฮิโรกิ


ก่อนที่เขาจะได้เดินไปหยิบไม้ถูพื้น
อาการเจ็บแปลบที่หน้าอกก็หยุดทุกการกระทำของเขา
มือน้อยกุมหน้าอกตัวเองอย่างทรมาน
ริมฝีปากสีซีดอ้าออกเพื่อรับอากาศเข้ามาอย่างเหนื่อยหอบ
ตาบวมเป่งคลอหน่วยด้วยน้ำตามากมาย
เรี่ยวแรงจะทรงตัวหมดลง  จนร่างกายอ่อนแรงทรุดลงกับพื้นห้อง


จนกระทั่งตอนนี้....
คนอ่อนแอก็ยังคงคิดถึงเขา....





“ฮะ...อึกกก...ระ..เรียวจัง.....”












เหมือนภาพยนตร์ที่ถูกฉายวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า  แสงสว่างยามเช้าค่อยๆส่องสว่างเข้ามาภายในห้องมากขึ้นเรื่อยๆ  จนเจิ้ดจ้าร้อนแรงที่สุดในช่วงกลางวัน  จากนั้นความร้อนระอุก็ค่อยๆผ่อนปรนลดอุณหภูมิลงไปเช่นเดียวกับแสงสว่างๆที่เริ่มจะมืดมิดลงเรื่อยๆ

ร่างโปร่งนั่งจ้องมองซองกระดาษเล็กๆในมืออยู่อย่างนั้น  น้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วก็เริ่มจะหลั่งรินลงมาอีกครั้ง  เมื่อนึกถึงสิ่งที่ยาสุดะพูดพร้อมกับยื่นเจ้าสิ่งนี้มาให้

“เรียวจัง...  นี่เป็นวีดีโอที่อุจจี้ถ่ายเก็บไว้ให้นายในวันนั้น  ฉันเจอมันอยู่ในกล้องวีดีโอบนโต๊ะ  ฉันว่านายควรจะดูมันนะ  เผื่อว่านายจะเข้าใจอะไรๆมากขึ้น”


เขาจะยังต้องเข้าใจอะไรอีก?
ในเมื่อคนที่อยากให้เขาเข้าใจ...  ไม่มีวันหวนกลับคืนมาหาเขาอีกแล้ว
เขายังต้องเข้าใจมันไปเพื่ออะไร
เพื่อให้เจ็บปวดมากขึ้นไปกว่านี้อีกหรือ?

แค่ยอมรับความจริงว่าวันนี้ไม่มีอุจิ
ก็มากกว่าความเจ็บปวดแล้ว....




สายตาคมกวาดมองไปทั่วทั้งห้องกว้าง   มันเหมือนทุกๆที่ยังคงมีกลิ่นไอของอุจิอยู่
เขายังคงรู้สึกว่ายังมีอีกคนคอยทอดมองด้วยสายตาเป็นห่วงอยู่ตลอด


หากแต่เขาไม่อาจสัมผัสได้ด้วยประสาททั้งห้า

หยดน้ำเค็มๆจากดวงตาทั้งสองยังคงรินรดลงมา  จนหลังมือที่วางอยู่บนตักเปียกชุ่มไปหมด
ทุกห้วงคำนึงของเขายังคงมีแต่ใบหน้าหวานๆ น้ำเสียงกระเง้ากระงอด  แววตาเศร้าๆ
ท่าทีแสนงอน  รวมไปถึงเสียงหัวเราะสดใสที่เขาได้ฟังครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ก็ไม่อาจจะบอกได้
รอยยิ้มเศร้าถูกจุดขึ้นที่มุมปาก  ทั้งๆที่น้ำตาก็ยังคงไหลไม่หยุด


เขาเป็นคนรักที่ห่วยแตกที่สุดสินะ
อุจิป่วยมากขนาดนี้ยังไม่เคยสังเกตเห็น
ทั้งที่รู้แก่ใจว่าไม่มีทางที่อีกฝ่ายจะยอมเอ่ยปาก
เพราะไม่อยากให้เขาเป็นห่วงและไม่สบายใจ

ทำไม...  ทำไมเขาไม่ช่างสังเกตให้มากกว่านี้

หากย้อนเวลากลับไปได้
เขาคงไม่ต้องมองอุจิค่อยๆจากไปต่อหน้าต่อตา
ทั้งๆที่เรายังไม่เข้าใจกัน

ผมปล่อยให้เขาจากไป
โดยที่ไม่อาจรับรู้ได้เลยว่า
เขากลับมาแล้ว


กลับมาหาอุจิแล้ว...




"สวัสดีเรียวจัง....ตอนที่เรียวจังกำลังดูซีดีแผ่นนี้....
ชั้นคงไม่ได้อยู่ที่นี้แล้ว  ที่ที่ชั้นเคยอยู่...
แต่ไม่เคยเป็นที่ของชั้น ที่ที่ชั้นหลอกตัวเองมาเสมอว่า...
ชั้นสามารถอยู่ได้ตลอดไป
แต่ชั้นก็ไม่อาจฝืนความจริงได้
....แม้ว่าชั้นจะรักเรียวจังมากแค่ไหนก็ตาม”

ร่างโปร่งทรุดนั่งลงตรงหน้าจอสี่เหลี่ยมนั้นทันที
ดวงตาบวมช้ำแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง
ยิ่งมองภาพของคนรักที่อยู่ในนั้น
ปรากฏแววตาแสนเศร้า ฉายชัด
ยิ่งอยากเข้าไปกอดปลอบ  อยากเข้าไปพูดคุยให้เข้าใจ

ว่าความจริงแล้ว...
ไม่ได้เป็นอย่างที่อุจิเข้าใจเลย...




“ชั้นรู้ดี...ว่าตุ๊กตา..ยังไงมันก็เป็นเพียงตุ๊กตา  
คงไม่มีความสำคัญอะไร...กับใครเขามากมาย
ที่เรียวจังบอกว่าชั้นเป็นตุ๊กตาบาร์บี้น่ะ...
ชั้นดีใจมากเลยนะ...อย่างน้อยๆชั้นก็เคยได้เป็นสิ่งสำคัญสำหรับเรียวจัง
......คนที่สำคัญที่สุดของชั้น”    

ฮิโรกิหยุดพูดไปซักพัก  ก้มหน้าซบลงกับฝ่ามือ  ก่อนจะพยายามกลั้นสะอื้น
หันมายิ้มฝืนๆกับหน้ากล้อง  พร้อมกับหายใจลึกๆอีกครั้ง...

“ถึงแม้ว่าความจริง...ชั้นจะเป็นเพียงตุ๊กตาน้ำแข็ง
ที่ความสวยงามยืนยาวอยู่ได้เพียงชั่วครู่
วันเวลาผ่านไป  เมื่อความสวยงามละลายไปพร้อมกับน้ำแข็ง
หมดความน่าหลงใหล....เป็นได้เพียงหยดน้ำไร้ค่าที่รินรดลงตามทางที่ก้าวเดิน
มีแต่จะโดนรังเกียจแล้วเดินหนีจากไป...
ไม่ว่าหยดน้ำเหล่านั้นจะอ้อนวอนคร่ำครวญมากมายเท่าใด
ก็ไม่อาจรั้งความสนใจจากใครได้อีก
รอคอยวันระเหยจากไปอย่างโดดเดี่ยว
ไร้คนเหลียวแล.....”


น้ำตาหยดเล็กไหลรินลงมาจากดวงตาคมเข้มทั้งสอง
เรียวทรุดลงหมดแรงตรงหน้าจอโทรทัศน์


....เอื้อมมือไปสัมผัสดวงหน้า

ที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาไม่ต่างกัน....


“ไม่ใช่นะฮิโรกิ..มันไม่ใช่..ไม่ใช่อย่างที่นายคิด”


อยากกอด..อยากปลอบ...
อยากบอกให้รู้ให้เข้าใจ
ว่าสิ่งที่ฮิโรกิเข้าใจทั้งหมดนั้น...


ไม่ได้ตรงกับความเป็นจริงเลยซักนิด



ฮิโรกิไม่เคยเป็นแค่ตุ๊กตา....
ไม่เคยเป็นแค่สิ่งของที่เรียวจะหลงใหลเพียงชั่วครู่


ฮิโรกิเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง...
เป็นมากกว่าอะไรทั้งหมดในชีวิตของเขา




แต่เพราะทิฐิที่เค้าแบกมันไว้...มันคอยกดดันไม่ให้เค้าทำอะไรอย่างใจต้องการ



จนมันสายเกินไปที่จะกลับไปแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาด



การที่เขามั่นใจเกินไป....ว่าคนรักกันต้องเข้าใจกัน
ทำให้การแสดงออกของเขา...คล้ายกับว่าละเลย...

กับความผิดหวัง  ที่ฮิโรกิไม่รักตัวเอง
มันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่ามีคนมาทำร้ายเขาเสียอีก


เจ็บที่เขาไม่อาจดูแลฮิโรกิให้ดีได้
เจ็บที่แม้แต่คนที่เขารัก...

ยังไม่รักตัวเอง


ความรู้สึกที่สับสน...
กดดันให้เขาไม่อาจหาทางออกที่ดีได้

เขาจึงเลือกที่จะหนี
....หนีไปให้ไกลเพื่อค้นหาหนทางที่ดีที่สุด



แต่เขาหนีไกลจนเกินไป...



......ไกลจนกลับมายังจุดเดิมไม่ทันเวลา



....ฮิโรกิไม่รอเขาแล้ว.....


ไม่สิ....ฮิโรกิไม่มีแรงจะรอเขาอีกต่อไปแล้ว


ภาพที่ร่างบางนอนแน่นิ่งไม่ได้สติอย่างโดดเดี่ยวอยู่กลางห้อง
เนื้อตัวเปียกโชกเพราะสู้อุตส่าห์รวบรวบกำลังเก็บเสื้อผ้าที่ตากไว้ให้เขา
ทั้งๆที่ร่างกายอ่อนแอลงทุกที...ทุกที

ร่างบอบบางที่น่าสงสารนี้   
ทำเพื่อเค้าจนลมหายใจสุดท้าย


อ้อมกอดที่เขาพยายามให้มันแนบแน่น..อบอุ่นที่สุดเท่าที่จะทำได้
ไม่อาจยื้อลมหายใจที่แผ่วอ่อนของฮิโรกิไว้ได้เลย
มือเล็กๆที่เย็นเฉียบไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรกับเค้าทั้งนั้น
เสียงเรียกที่ไม่ว่าจะตะโกนเท่าไหร่ร่างนี้ก็ไม่อาจได้ยินมันอีกต่อไป

น้ำตาลูกผู้ชายที่ไหลรินออกมาอย่างไม่อายใคร...
น้ำตาที่ร่างบางไม่อาจรับรู้
หัวใจของคนๆนี้ได้แหลกสลายไปพร้อมๆกับลมหายใจของคนรัก

เรียวก้มหน้าลง...ร้องไห้อย่างโดดเดี่ยวอยู่กลางห้องโถงนั้นเอง....

...รับรู้แล้วกับความรู้สึกโดดเดี่ยว....
....ที่เขาให้คนรักลิ้มรสชาดมันตลอดมา....

เสียงสะอื้นไห้ของเรียวดังประสานกับเสียงสะอื้นของฮิโรกิในซีดี....
ความปวดร้าวที่ถ่ายทอดออกมาผ่านเสียงไม่ได้แตกต่างกันแม้แต่น้อย
โลกของเรียวหยุดหมุนตั้งแต่ฮิโรกิหยุดหายใจแล้ว
โลกของเขาไม่หลืออะไรอีกแล้ว...นอกจาก

น้ำตา....ความเจ็บปวด

ที่มันค่อยๆกรีดเข้าไปที่หัวใจของเขาทีละนิด...ทีละนิด
ให้เขาเจ็บปวดทุรนทุราย...เหมือนดื่มยาพิษร้ายแรงคร่าชีวิต

ยาพิษที่เรียกว่าความรัก

"ระ...ฮึก...เรียวจัง..."  เสียงเรียกคุ้นเคยดังมาจากโทรทัศน์....จนเรียวเงยหน้าขึ้นมองทั้งน้ำตา
"ชะ..ชั้นอยากขอร้องเรียวจังซักอย่างนึง...นะ...เป็นสิ่งสุดท้าย..ที่ชั้นจะรบกวนเรียวจัง" ฮิโรกิอ้อนวอนทั้งน้ำตานองหน้า...
ดวงตาคู่สวยส่งผ่านความปวดร้าวมาทิ่มแทงหัวใจของคนตรงหน้าได้มากมายทีเดียว

..."ไม่เลยฮิโระ...นายไม่เคยรบกวนอะไรชั้นเลย....ไม่เคยซักครั้ง"....

มือหนาลากผ่านแก้มใสของคนรัก...คล้ายกับเช็ดหยดน้ำเหล่านั้นให้ระเหยหมดไปจากใบหน้าสวย


"เรียวจัง...ช่วยไปที่ตู้เย็นทีนะ"


เรียวค่อยๆลุกขึ้นเดินตามที่คนรักสั่ง
เปิดตู้เย็นสีอ่อนนั้น....ก็พบบลูเบอร์รี่ชีสพายชิ้นเล็กๆนอนรอเค้าอยู่บนจาน


"ชั้น..รู้..ว่าเรียวจังเกลียดของหวาน...ตะ..แต่..
ชะ...ชั้น..ชั้นตั้งใจฝึกทำ..เพราะอยากให้คนที่ชั้นรักได้ลิ้มรสของมัน....
รสชาดของมันอาจไม่เป็นที่ต้องการของเรียวจัง....ตะ..แต่...
แต่มันก็..อยากให้เรียว..จัง...ได้รับมันไป
เหมือนความรักของชั้น...แม้ว่าเรียวจังจะไม่ต้องการ
แต่ชั้นพร้อมจะให้เรียวจังเสมอ
ชั้นรอ...รอจนกว่าเรียวจังจะรับมัน
ชั้นเก็บพายไว้หนึ่งชิ้น...ทุกครั้งที่ทำ...
เผื่อว่าซักวัน..เรียวจังจะขอมันจากชั้น
ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้...แต่ชั้นก็ยังทำ
ดูโง่มากเลยเนอะ...เรียวจังว่ามั้ย "


ฮิโรกิยิ้มฝืนๆทั้งที่น้ำตาไหลอาบแก้มเนียนไม่หยุด

"ไม่เลยฮิโรกิ...ไม่เลยซักนิด" เรียวทอดสายตามองไปยังหน้าจอโทรทัศน์ด้วยความรู้สึกผิดเต็มหัวใจ
"แต่เวลาของชั้น..มันเหลือไม่พอที่จะรอวันนั้น....
ชะ..ชั้นขอ..ให้..เรียวจัง...สละเวลา...ชิมมันซักคำนึง....ได้มั้ย?
ฉันขอมากไปรึเปล่าเรียวจัง?...แต่...ได้โปรด...เถอะนะ...ชั้นขอร้อง...
ช่วยชิมมันซักครั้ง....ครั้งเดียวก็พอ..."
แล้วฮิโรกิก็ร้องไห้อีก....เสียงสะอื้นแผ่วๆนั้น...บีบคั้นหัวใจคนฟังได้ไม่ยากทีเดียว
เรียวค่อยๆหยิบช้อนตักพายเข้าปากช้าๆ
ค่อยๆรับรสชาดความรักของฮิโรกิที่เค้าละเลย

รสชาดที่เค้าหลีกเลี่ยง...ไม่ว่าฮิโรกิจะเพียรพยายามมากมายแค่ไหน
รสชาดที่เค้าไม่ใส่ใจ...จนวันที่สายเกินไป

..."อะ..หร่อย....อร่อยมากฮิโระ...อร่อย...ที่สุด" เรียวพึมพัมออกมาทั้งน้ำตา

ในที่สุดเค้าก็ได้ลิ้มรสชาดความหวานที่เจ็บปวด...
ความหวานที่เค้าบีบบังคับให้ฮิโรกิรับมาทั้งชีวิต
เค้าได้รับรู้มันแล้ว
แม้ว่าฮิโรกิจะไม่มีวันได้รับรู้มันอีกแล้วก็ตาม




"รอชั้นนะฮิโระ....ชั้นจะไม่ปล่อยให้นายอยู่โดดเดี่ยวอีกต่อไป"


มีดคมกริบส่องประกายเงาวับ  ถูกจรดปลายลงที่แขนแข็งแกร่ง

วงแขนที่เคยโอบกอดฮิโรกิ
....บัดนี้อาบไปด้วยเลือดสีแดงสด

ริมฝีปากที่เคยจูบฮิโรกิ
...บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด

ดวงตาที่มองฮิโรกิอย่างห่วงใย
....แหงนมองไปที่หน้าจอโทรทัศน์


ภาพสุดท้ายที่ประสาทตาของเขาจะรับรู้  
จะต้องเป็นฮิโรกิ


ลมหายใจสุดท้ายของชีวิตเค้า


END…

=====================

มันจบแบบนี้เลยเรอะ?

ไม่มีต่อแล้วหรอ?

หลายคนกำลังคิดแบบนี้อยู่รึเปล่า?

ขอบอกว่านี่เป็นตอนจบที่แฮปปี้เอนดิ้งสำหรับเอ็นแล้วในเรื่องนี้

กำลังคิดว่าอิเอ็นกวนตรีนตูแล้วชิมิ?

ป่าวนะ...  ดูแววตาอันใสซื่อของอิเอ็นสิ

*=*

((ซื่อมาก....วอนโดนปิดบล็อก))

ตอนจบนี้เอ็นขุดมาได้จากบล็อกเก่าที่กู้คืนมาได้

แบบว่าเซฟเป็นdraftไว้  เพราะกะว่าจะต่อในเร็ววันหลังลงตอนห้า

แต่ที่ไหนได้  เป็นปีกว่าจะได้มาต่อ

((หลายปีด้วย....หลายคนเถียง))

เมื่อสองวันก่อน

เอ็นเอามาแต่งต่อเพิ่มอีกนิดจนกระทั่งสมบูรณ์(แล้วหรอ?)

เรื่องนี้จะเป็นฟิคเรียวจี้เรื่องเดียวของเอ็นที่จะจบแบบนี้

สัญญาฮับ

((แอบเอาอีกมือไขว้หลังไว้))

ฟิคเรื่องนี้เป็นอะไรที่เค้นหัวมาก  แต่งไม่เป็นอ่ะ

ฟิคเศร้า  ฟิคบรรยาย  

พระเจ้า  เกินความสามารถอิเอ็นเท็นชิเป็นที่สุด

มันอาจจะไม่ได้ดีอะไรมาก

แต่เป็นฟิคที่เอ็นรักมากๆเลยนะ

หวังว่าคนอ่านคงชอบฟิคนี้ของเอ็นบ้างอ่ะนะ

ขอโทษที่อาจทำให้ผิดหวัง

เอ็นแต่งไม่เป็นจริงๆอ่ะฟิคเศร้าT^T

((จนจะเศร้าใจตัวเองแล้ว))

ฟิคเรื่องนี้เกิดขึ้นได้  ต้องขอขอบคุณใครหลายๆคนเลย

ขอบคุณเจ้าของบล็อกจีนบล็อกนึงที่โพสรูปเรียวกับเทชชี่

ขอบคุณเมเมะที่ช่วยแต่งในพาร์ทแรก

ขอบคุณโจกับเนะที่ช่วยบิวด์และเควชขอให้เรียวเจ็บๆ

ขอบคุณผู้อ่านทุกคนที่มีอารมณ์ร่วมกับทุกตอนที่ลงไป

ขอบคุณโทชชี่ที่ทนไม้ทนมือให้พิมพ์มาจนถึงตอนจบ

ขอบคุณผู้่อ่านอีกทีที่ยังจำมันได้

ขอบคุณเรียวกับน้องที่วันนี้ยังรักกัน

ขอบคุณวันเวลาที่แม้จะผ่านไปก็ยังไม่จางหาย

ขอบคุณจริงๆฮับ^=^

มีอีกเรื่องแจ้งให้ทราบ  คือฟิคเรื่องอื่นจะทยอยเอามาลง  และจะพยายามต่อเรื่องเก่าให้ได้นะคับ

รักทุกคนเหมือนทุกวัน(?)

รักเรียวน้องสุดใจขาดดิ้น  โฮ้ววววววววววววววววว